yakusoku no tsubasa.mp3 -

เพลง 約束の翼 / Yakusoku no tsubasa / ปีกเเห่งคำสัญญา
ร้องโดย : Misia
เนื้อร้อง / ทำนอง : Sasaki Jun

最初の約束 君の笑顔を 忘れない
saisho no yakusoku kimi no egao wo wasurenai
สัญญาอย่างเเรก จะไม่ลืมรอยยิ้มของเธอ

選んだ旅路の中で きっと思い出すから
eranda tabiji no nakade kitto omoidasukara
ในระหว่างเดินทาง จะคิดถึงอย่างเเน่นอน

振りほどいた腕も 求め伸ばした手も 全ては同じ想いからで
furuhodo ita ude mo motome nobashita te mo
subete wa onaji omoi karade
เเขนที่เเกว่งไกว่ มือที่เรียวยาว ทั้งหมดคือความทรงจำเดียวกัน

迷いながらも夢 今なら分かるかも 切なさを超えて あの空へ
moyoi nagaramo yume imanara wakaru kamo setsunasa
wo koete anosora e
ทั้งรัก ทั้งหลง ตอนนี้เข้าใจเเล้ว ข้ามผ่านความโศกเศร้า ไปสู่ท้องฟ้านั้น

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

守りたいものがあるなら 人は強くなれるから
mamoritai mono ga aru nara hito wa tsuyoku nareru kara
หากมีสิ่งที่อยากปกป้อง คนเราต้องกล้า้เเกร่งขึ้นมา

この愛という果てしない空を行くのさ
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

最後の約束 選んだ道を悔やまない
saigo no yakusoku eranda michi wo kuyamanai
สัญญาสุดท้ายนี้ อย่าไปเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมา

眩しい光の中で きっとまた会えるから
mabushii hikari no nakade kitto mata aerukara
ภายใต้เเสงอันเจิดจ้า เราคงได้พบกันอีกเเน่นอน

仰ぎ見るこの空 君がいる場所へと どこかで辿り着けるだろう
aogi miru konosora kimi ga iru basho eto dokokade
tadori tukeru darou
จากฟ้าที่มองอยู่นี้ จะปีนป่ายไปให้ถึง ยังดินเเดนที่คุณอยู่

迷いながらも愛 今なら分かるから 切なさを愛しさに変えて
mayoi nagaramo ai imanara wakarukara setsunasa wo
hitoshisa ni kaete
ทั้งรัก ทั้งหลง ตอนนี้เข้าใจเเล้ว เปลี่ยนความเศร้าโศก เป็นความรัก

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

叶えたいものがあるなら 人は辿り着けるから
kanaetai mono ga aru nara hito wa tadori tukeru kara
หากมีสิ่งที่อยากให้สมหวัง คนเราก็จะต้องดิ้นรน

この愛という果てしない空を行く
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

錆付くドア 押し開けてる
sabi tuku doa oshiaheteru
เคาะเปิดประตูที่มีสนิมเกาะ

旅立つこと ためらうたび
tabidatsu koto tamera utabi
เริ่มเดินทางทุกครั้ง ก็ยังลังเลใจ

人は忘れていくよ かけがえのない愛と夢を
hito wa wasurete ikuyo kakegae no nai ai to yume wo
คนเราอาจจะลืม ความรัก เเละ ความฝันที่ทดเเทนกันไม่ได้

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

守りたいものがあるなら 人は強くなれるから
mamoritai mono ga aru nara hito wa tsuyoku nareru kara
หากมีสิ่งที่อยากปกป้อง คนเราต้องกล้า้เเกร่งขึ้นมา

この愛という果てしない空を行くのさ
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

We can reach it and go. If we dream it,
we can fly to the destination.
เราทำได้ หากเราฝัน ไปยังเป้าหมายนั้น

ถ้าคุณรู้สึกว่าความสำเร็จเป็นเรื่องยาก...ลืมความสำเร็จไปได้เลย คุณคงเป็นส่วนหนึ่งของสังคมผู้ไม่ประสบความสำเร็จ 

ผมได้ข้อคิดในเรื่องความ แตกต่าง ระหว่างเรื่องที่ ยุ่ง กับ เรื่องที่ ยาก เมื่อกว่า 25 ปีที่แล้ว ครั้งที่ได้คุยกับ ดร.ชัชวิน เจริญรัชต์ภาคย์ เพื่อนสนิทของผม เมื่อครั้งดอกเตอร์กำลังทำปริญญาเอกอยู่ที่สถาบัน MIT ดอกเตอร์พยายามอธิบายให้ผมฟังถึงวิทยานิพนธ์ของท่าน ที่เกี่ยวกับการคำนวณระดับเทพ ที่จะต้องไม่มีใครในโลกนี้เคยหยั่งถึงมาก่อน (ถึงจะคู่ควรกับผลงานในระดับสถาบันที่ท่านกำลังศึกษาอยู่) แน่นอนที่สุด การบรรลุถึงศาสตร์ของทฤษฎีการคำนวณใหม่ชิ้นนี้ คือ เป้าหมายและความสำเร็จของท่าน และแน่นอนที่สุด ไกลเกินสติปัญญาของเพื่อนนักเรียนตั้งแต่ชั้น ป.1 อย่างผมจะเข้าใจ  

ผมเพียงได้แต่พูดกับท่านว่า “ ยาก ตาย_ _!” แต่ ดอกเตอร์ก็วิเคราะห์สถานการณ์ของตนเองเสร็จ แล้วท่านก็บอกผมว่า "ไม่ยาก...แต่ยุ่งมากหน่อยเท่านั้นเอง" ผมฟังแล้วก็อึ้งไปกว่า 10 ปี  กว่าจะเข้าใจที่ ดอกเตอร์บอกผมไว้วันนั้น (ฟังรู้เรื่องกับฟังแล้วเข้าใจ จึงไม่เหมือนกัน  ไม่เชื่อลองถามคนสูบบุหรี่ดูซิครับ)

สำหรับผู้ที่ประสบความสำเร็จแล้วนั้น จินตภาพของทิศทาง เป้าหมาย และ วิธีการชัดเจนมาก  ความชัดเจนนี้นำไปสู่ภาวะการเป็นผู้นำที่มีคำตอบในการปฏิบัติการ และมีคำตอบในปัญหาทุกปัญหาที่จะดึงการปฏิบัติการกลับสู่ทิศทาง สู่เป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ  ซึ่งทำให้การทำงานภายใต้ภาวะผู้นำที่ชัดเจนนี้ประสบความสำเร็จ เราอาจจะเรียกความสามารถนี้ว่า วิสัยทัศน์ ที่นำไปสู่การตัดสินใจสร้างกลยุทธ์ที่ตรงประเด็น กระจายความรับผิดชอบ วัดผลได้อย่างมีประสิทธิภาพก็ว่าได้

ผู้นำขององค์กรที่ไม่มีจินตภาพของเป้าหมาย จึงขาดคำตอบที่จะนำไปสู่การปฏิบัติการ เพื่อให้ Brand เดินทางไปสู่ความสำเร็จ

ในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อที่จะขายสินค้าและบริการให้แก่ผู้บริโภคที่ฉลาดมากขึ้น ความชัดเจนในหนทางสู่ความสำเร็จจึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง  วิทยาการทางข่าวสารสมัยใหม่ สามารถสร้างโอกาสให้ความสำเร็จเกิดขึ้นกับผู้ที่มีศักยภาพได้อย่างรวดเร็วเท่าๆ กับสามารถสร้างความล้มเหลวให้แก่ผู้ประกอบการที่หมดสมรรถภาพเช่นกัน  ผมมีข้อสังเกตที่เกี่ยวกับคุณสมบัติที่มักจะมีอยู่ในผู้ที่ประสบความสำเร็จอยู่ 3 ประการ คือ

1. การมองความสำเร็จไม่ให้เป็นเรื่องยากนั้น อยู่ที่การตั้ง ทัศนคติ เป็นหัวใจแรกที่สำคัญ  ถ้าเราเบื่อ  กลัว (กับความลำบากยุ่งยาก) กับปัญหา จินตภาพสู่ความสำเร็จของเราจะเต็มไปด้วยเหตุผลของความยากลำบาก สับสน วุ่นวาย ในการแก้ปัญหา และในที่สุดไม่เกิดประสิทธิภาพในการตัดสินใจ จึงนำไปสู่การเดินที่สับสน ไม่กล้าตัดสินใจ research ทำแล้วทำอีก มุมมองและทัศนคติในทางบวกจะทำให้เรามีพลังทางความคิด การสร้างสรรค์เชิงวิเคราะห์ พลังในการมองและการฟัง ที่จะสามารถจับโอกาสดีๆ ที่อยู่รอบตัวเรา ซึ่งในที่สุดนำมาด้วยการเลือกรับรู้ รับฟัง ในสิ่งที่จะประกอบขึ้นเป็นแผนงานที่แข็งแรง

2. ความสามารถที่จะเผชิญหน้าปัญหาและตั้งคำถามแบบเด็กๆ Einstein พูดไว้ว่า “ผมเพียงแต่สามารถคิด และถามได้แบบเด็กๆ เท่านั้นเอง”  การถามคำถามง่ายๆ เพื่อให้ได้คำตอบง่ายๆ  กลับสร้างความชัดเจนให้กับสถานการณ์ ซึ่งหลายคำถามดู basic จนน่าตกใจ แต่ขาดไปในการประชุมสำคัญๆ ผมหาข้อยุติในที่ประชุมที่พยายามถกเถียงกันอย่างชาญฉลาด แต่กลับหาข้อสรุปที่ลงตัวไม่ได้  ด้วยการเพียงแค่ถามคำถาม

คำถามที่ว่า จะเอาอะไร จะไปไหน ต้องการอะไรที่จะทำให้มันสำเร็จ บางครั้งผมถามว่า "ที่พูดมาทั้งหมดนี้ หมายความว่าอย่างไร" บางครั้งการทำท่าเป็นนักวิชาการ การคลั่งไคล้ในการวิเคราะห์ สร้างความพิการทางความคิดและการตัดสินใจ ในการทำให้ทุกองค์ประกอบในบริษัทเป็นเรื่องง่ายๆ เป็นวิธีของมืออาชีพ ซึ่งเป็นการสร้างความชัดเจนในการเดินไปข้างหน้าอย่างมีประสิทธิภาพ  less is more ในขณะที่ more is less effective

3. การตัดสินใจที่ต้องระวังความโลภของตนเอง การไปถึงเป้าหมายอาศัยมิติขององค์ประกอบหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความพร้อมของธุรกิจ การยอมรับจากผู้บริโภค งบประมาณที่เหมาะสม  จังหวะทางธุรกิจที่ลงตัว และอีกมากมาย ฉะนั้นความเข้าใจในองค์ประกอบของธุรกิจที่ชัดเจน รวมถึงความเข้าใจในความสำคัญที่ไม่เท่ากันขององค์ประกอบนั้นๆ ความเข้าใจในข้อดีและข้อเสีย  จุดอ่อน จุดแข็ง  ทางเลือกและการตัดสินใจจึงเป็นเรื่องสำคัญ 

หลายคนไม่ตัดสินใจ เพราะรักพี่ เสียดายน้อง หลายคนโลภที่จะใช้กลยุทธ์อย่างเดียวแต่ได้ผลเลิศทุกๆ ด้าน  "เป็นไปไม่ได้" และไม่ใช่หนทางของผู้ที่ประสบความสำเร็จ ทุกอย่างมีกลยุทธ์  ผู้ประสบความสำเร็จจึงมีความเข้าใจแบบ 3 มิติ คิดแบบบันไดขึ้นสู่ยอดเขาแห่งความสำเร็จ วางกลยุทธ์ง่ายๆ ชัดเจน ทีละขั้น แบ่งการปฏิบัติที่มีประสิทธิภาพ วัดผล และประสบความสำเร็จอย่างมั่นคง "โลภมาก ลาภหาย"

ความสามารถในการมองมิติของแผนงานทั้งการปฏิบัติการ  ขั้นตอน และ ระดับความสำคัญ รวมถึงช่วงเวลาก่อนและหลังที่เหมาะสม เป็นเรื่องสำคัญพื้นฐานในการปฏิบัติการ และนำไปสู่การตัดสินใจอย่างมีประสิทธิภาพ ในที่สุดความสำเร็จมีเพียงคำถามง่ายๆ ที่สำคัญอยู่ไม่กี่ข้อเท่านั้นเอง

- Business Model ไหน ที่เราได้เปรียบในการแข่งขัน
- เราต้องการอะไร (ในธุรกิจของเรา) เพื่อไปถึงเป้าหมาย
- ผู้บริโภคจะรู้สึกอย่างไร
- กลยุทธ์ไหนถึงตัวผู้บริโภคได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
- Brand เราต้อง Behave อย่างไร

แน่นอนที่สุด จะมีคำถามยุ่งๆ อีกหลายคำถามในคำถามหลักแต่ละข้อ  แต่คำถามนั้นก็ควรเป็นคำถามง่ายๆ ตรงประเด็น ซึ่งไม่เคยยากเกินกว่า common sense ของนักการตลาดที่ ได้มาตรฐาน ทั่วไปจะตอบได้  ซึ่งไม่ควรเสียเวลา เงินทอง และโอกาสทางธุรกิจลงในการหาคำตอบที่ไม่ใช่หัวใจของความสำเร็จ และทำให้สับสนวุ่นวายไป โดยขาดการชักนำให้เข้าประเด็นของผู้นำที่มีจินตภาพ

ถ้าจินตภาพนั้นชัดเจนแล้ว แผนที่จะปฏิบัติการก็จะมีเป้าหมายที่ง่าย และตรงประเด็น แน่นอนความสำเร็จนั้นอาจจะยุ่ง แต่คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป  (สาธุ ดอกเตอร์ ที่ให้ความเข้าใจนี้กับผม)

ref: http://newsroom.bangkokbiznews.com/comment.php?id=2240&user=chaipranin

                Value Investor  จำนวนมากหรือน่าจะเป็นส่วนใหญ่  ชอบที่จะซื้อหุ้นที่มีราคาถูกมาก   โดยที่คุณภาพของธุรกิจเป็นตัวรอง  การลงทุนแบบนี้คือการลงทุนในสไตล์แบบเกรแฮมหรือที่บัฟเฟตต์เรียกว่าลงทุนแบบ  “หุ้นก้นบุหรี่”  แนวคิดก็คือ  ถ้าหุ้นมีราคาถูกมาก  โอกาสที่หุ้นจะปรับตัวสูงขึ้นมากก็เป็นไปได้ง่าย   และเมื่อหุ้นปรับตัวขึ้นไปแล้ว  เราก็สามารถขายทำกำไรและนำเงินไปลงทุนในหุ้นก้นบุหรี่ตัวต่อไป   การลงทุนแบบนี้บางทีเราก็รู้สึกว่าสามารถทำกำไรได้มากและเร็วกว่าการลงทุนในสไตล์แบบบัฟเฟตต์ที่เน้นลงทุนในหุ้นคุณภาพดีและถือไว้ให้นานที่สุด  เหตุผลก็คือ   เราคิดว่าเราสามารถ  “เล่นรอบ”  กับหุ้นก้นบุหรี่ได้  ในขณะที่หุ้นที่มีคุณภาพทางธุรกิจดีมากนั้น  ราคาก็มักจะแพงหรือไม่ถูกมาก   การปรับตัวของราคาหุ้นก็มักจะไปอย่างช้า ๆ  หรือถ้าเร็วเราก็มักจะกลัวและต้องขายหุ้นทิ้งไปเสียก่อน  สรุปแล้ว  เรารู้สึกว่า  ประเด็นของคุณภาพของกิจการไม่ใช่เรื่องใหญ่   ราคาหุ้นต่างหากที่เป็นตัวตัดสินใจซื้อหุ้นของเรา

                ประเด็นว่าเราควรซื้อหุ้นแบบไหนหรือการลงทุนสไตล์ไหนดีกว่ากันนี้    ชาร์ลี  มังเกอร์  หุ้นส่วนและเพื่อนซี้ของบัฟเฟตต์  ได้ให้กฎการลงทุนที่เป็นเหมือนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่  3 ข้อ สำหรับการลงทุน  และบทเรียนนี้   ว่าที่จริง  เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าบัฟเฟตต์ได้เรียนรู้จากชาร์ลีและนำมาใช้ปฏิบัติในการลงทุนของตนเองมาจนถึงปัจจุบันจนคนทั่วไปรับรู้กันว่านี่คือสไตล์การลงทุนแบบบัฟเฟตต์  บทเรียน 3 ข้อของชาร์ลีก็คือ

                1)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                2)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                3)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                ความหมายก็คือ   สำหรับชาร์ลีแล้ว   เขาคิดว่า  คุณภาพของธุรกิจสำคัญกว่าเรื่องของราคา   แน่นอน  ราคานั้นต้องไม่แพงแต่ไม่จำเป็นต้องถูก เพราะบางทีกิจการที่ดีมากนั้น  โอกาสที่จะได้หุ้นราคาถูกอาจจะไม่มีหรือถ้ามีก็มักจะเกิดขึ้นชั่วคราวในช่วงที่บริษัทมีปัญหาร้ายแรงบางอย่าง  ซึ่งถ้าปัญหานั้นสามารถแก้ไขได้  นั่นก็จะเป็นโอกาสทองที่เราจะได้ซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาถูกและนี่ก็คือสิ่งที่บัฟเฟตต์ทำตลอดมาเมื่อมีโอกาส     ชาร์ลีเชื่อว่า การซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาที่เหมาะสมนั้น   ดีกว่าการซื้อหุ้นของกิจการพื้น ๆ  ในราคาที่ถูกมาก  เพราะหุ้นประเภทหลังนั้น  ถึงจะสามารถสร้างผลตอบแทนได้  แต่ก็มักจะไปไม่ได้มาก  เพราะศักยภาพของธุรกิจมักมีจำกัด  ยิ่งถือไว้นานก็ยิ่งเสียโอกาสที่เงินจะเติบโตขึ้น  แม้ว่าหุ้นจะราคาถูก  แต่มันก็อาจจะถูกอยู่นั่นเอง

          ในประเด็นเดียวกันนี้   บัฟเฟตต์เองก็เคยพูดไว้ว่า  “เป้าหมายของคุณในฐานะของนักลงทุนก็คือ  คุณควรซื้อหุ้น  ในราคาที่สมเหตุผล  เพื่อเข้าเป็นหุ้นส่วนของธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย  ที่มีกำไรและผลกำไรจะต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอนและอย่างมีนัยสำคัญในช่วง 5,  10  และ 20 ปีจากวันนี้”

          คำพูดของบัฟเฟตต์สอดคล้องกับบทเรียนของชาร์ลีที่ว่า   เราควรซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่  ซึ่งในความหมายของบัฟเฟตต์ก็คือ  ควรเป็นกิจการที่เข้าใจได้ง่าย   กำไรต้องเติบโต  อย่างแน่นอน  และเติบโตต่อเนื่องเป็นเวลานาน  ส่วนราคาหุ้นนั้น  จะต้องมีราคาที่เหมาะสม

                จากการติดตามธุรกิจที่บัฟเฟตต์และชาร์ลีลงทุนนั้น   เราพบว่า   กิจการที่  “ยิ่งใหญ่” ในความเห็นของทั้งสองคนนั้นมักจะมีคุณสมบัติเพิ่มขึ้นมาอีก 3 – 4  ข้อ  ที่ชัดเจนก็คือ  ธุรกิจจะมีสิ่งที่เรียกว่า   “ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่ยั่งยืน”  เมื่อเทียบกับคู่แข่ง  ซึ่งมักจะมาจากการที่เป็นผู้ผลิตสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าที่โดดเด่นระดับโลก   ต้องมีผู้บริหารที่ดี   ถ้ามองที่ตัวเลขงบการเงิน  เราก็มักจะพบว่า  กิจการที่เขาลงทุนมักจะมีผลการดำเนินงานที่สม่ำเสมอ   ผลกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นที่ค่อนข้างสูง  อย่างน้อยน่าจะ 15% ขึ้นไป    ธุรกิจมักจะไม่ค่อยต้องลงทุนมากนักเวลายอดขายเพิ่มขึ้น   พูดง่าย  ๆ  ธุรกิจต้องไม่เพิ่มทุน   ว่าที่จริงกิจการที่บัฟเฟตต์ลงทุนนั้นมักจะ “คืนทุน”  คือบริษัทมักจะซื้อหุ้นคืนทำให้จำนวนหุ้นน้อยลงและกำไรต่อหุ้นสูงขึ้น

                ทั้งหมดนั้นก็คือ  บทเรียนของชาร์ลี มังเกอร์  ซึ่งไม่ใช่นัก  “นักคิด-นักลงทุน”  อย่าง เบน เกรแฮม  หรือ  ฟิลิปส์  ฟิสเชอร์ ที่บัฟเฟตต์ยอมรับนับถือเป็นอาจารย์   แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า  ชาร์ลี มังเกอร์  คืออีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อความคิดในการลงทุนของบัฟเฟตต์อย่างลึกซึ้ง  และอาจจะพูดได้ว่า  เป็นผู้ที่มีส่วนสำคัญที่สุดในการปรับสไตล์การลงทุนของบัฟเฟตต์จากแนวทางของเกรแฮมมาเป็นแนวของบัฟเฟตต์ดังที่เป็นอยู่ในวันนี้

                สำหรับ  Value Investor  ในเมืองไทยนั้น   วิวัฒนาการการลงทุนแบบเน้นคุณค่าของเรายังเป็นเรื่องใหม่   คงจะยังไม่ได้สามารถบอกได้ว่าสไตล์การลงทุนแบบไหนจะให้ผลตอบแทนที่ดีที่สุด   นักลงทุนแต่ละคนคงจะต้องเลือกกันเองและเรียนรู้เองว่าตนเองทำได้ดีในสไตล์ไหน    ที่สำคัญก็คือ  เราควรจะต้องตรวจสอบตลอดเวลาว่าสถานการณ์การลงทุนในบ้านเราเป็นอย่างไร   เราจะต้องสามารถปรับเปลี่ยนได้…อย่างช้า ๆ   และนั่นคือแนวทางที่ถูกต้องของ  Value Investor  แม้ในระดับโลก

ผู้แต่ง: ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร  8 มกราคม 2551

          คงไม่เร็วไปถ้าเราจะมามองถึงแนวโน้มของการลงทุนในปีหน้ากันในช่วงเวลาก่อนสิ้นปีสักหนึ่งสัปดาห์ล่วงหน้า

          สำหรับปี50ที่กำลังจะผ่านไปนั้นเรียกได้ว่าเป็นปีที่ค่อนข้างยุ่ง วุ่นวายกันพอสมควร แต่ดัชนีราคาหลักทรัพย์ก็ยังคงปรับตัวขึ้นจากหุ้นของบริษัทในกลุ่มพลังงาน สำหรับในปีหน้านั้น จากการสอบถามจากพรรคพวกที่ทำงานในธุรกิจพลังงาน พวกเขาเหล่านั้นก็ยังมีมุมมองที่ดีต่อธุรกิจนี้อยู่ ถึงแม้ว่าราคาน้ำมันอาจจะปรับตัวลงแต่เราคงไม่ได้เห็นการลดลงอย่างที่เคยเป็นมา

          ดังนั้นผมจึงอยากจะสรุปปัจจัยที่น่าจับตามอง ไว้เพื่อเป็นข้อสังเกตุคร่าวๆเพื่อประกอบการตัดสินใจลงทุนของคุณดังนี้ครับ

ปัจจัยที่น่าจับตามอง

          1)              คงไม่สนใจไม่ได้กับสถานการณ์ทางการเมืองในบ้านเรา ถึงแม้ว่าเราจะมีการเลือกตั้งไปแล้ว แต่ผมก็ยังเชื่อว่าการจัดตั้งรัฐบาลก็จะยังคงยืดเยื้อออกไปอีกนานพอควร และระหว่างนั้นคงจะสับสนวุ่นวายกันพอสมควร ทั้งในเรื่องข้อกฎหมายเลือกตั้งที่เป็นของใหม่ พรรคที่จะได้ร่วมจัดตั้งรัฐบาล ปัจจัยนี้น่าจะส่งผลต่อความมั่นใจของผู้บริโภคต่อไปอีกสักระยะ

          2)              อัตราดอกเบี้ยในบ้านเรา เนื่องจากอัตราเงินเฟ้อที่เป็นเป้าหมายในการกำหนดดอกเบี้ยนโยบายยังคงมีโอกาสที่จะปรับตัวขึ้นได้จากการที่ราคาน้ำมัน อุปโภคบริโภคอื่นๆปรับตัวขึ้น จริงๆสินค้าหลายชนิดก็ปรับราคาขึ้นแล้ว ถ้าใครยังไม่ได้สังเกตก็สังเกตเสียนะครับ จากผลนี้การลดดอกเบี้ยลงอีกคงทำได้ยาก และอาจจะทรงตัวหรือปรับขึ้น

          3)              การลงทุนทางตรงจากต่างชาติ เท่าที่เห็นๆกันอยู่ก็จะมีเพียงธุรกิจยานยนต์ที่ขยายการผลิต เพื่อส่งออก และทำECO CAR รองรับตลาดในประเทศ ส่วนการลงทุนอื่นๆยังไม่เห็นการขยายตัวนัก ทั้งนี้จะต้องรอดูความแน่นอนของการจัดตั้งรัฐบาลใหม่ หากทำได้อย่างมั่นคงความเชื่อมั่นคงจะเริ่มกลับมา หากรัฐบาลที่จัดตั้งใหม่นี้ไม่มั่นคงแข็งแรง การลงทุนของต่างชาติอาจจะยังคงนิ่งเพื่อรอดูความชัดเจนอีกครั้ง

          4)              ปัญหาเศรษฐกิจในฝั่งอเมริกาและยุโรปที่กำลังก่อตัวขึ้น ส่วนนี้อาจส่งผลต่อการส่งออกของบ้านเรา ซึ่งในปีนี้การส่งออกเป็นตัวช่วยให้ GDP ขยายตัวได้ดีพอสมควร

          ถึงแม้ว่ามุมมองต่อสภาพเศรษฐกิจโดยรวมของบ้านเราในปีหน้าอาจจะมองได้ไม่ชัดเจนนัก แต่สำหรับการลงทุนระยะยาวนั้นเราไม่ได้มองเพียงแค่เศรษฐกิจในภาพใหญ่เพียงอย่างเดียว แต่เราต้องมองเข้าไปถึงสภาพเศรษฐกิจในระดับองค์การ หรือความแข่งแกร่งของบริษัท เช่น ความแข็งแกร่งของฐานะทางการเงิน ความสามารถในการแข่งขัน ฯลฯ      เช่นกันครับ ผมก็จะสรุปถึงสิ่งที่ต้องสังเกตเมื่อเราจะต้องลงทุนในกิจการต่างๆดังนี้ครับ

          1.      แม้ว่าเราจะเห็นสภาพเศรษฐกิจชะลอตัว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากความไม่มั่นใจในสภาพแวดล้อมที่เกิดผลกระทบจากสภาพการเมือง ที่ส่งผลต่อความมั่นใจในการจับจ่ายใช้สอย แต่ผมยังเชื่อว่าคนไทยยังคงมีกำลังซื้อเพียงแต่ยังไม่กล้าใช้เท่านั้นเอง หากสถานการณ์ในปีหน้ายังคงเป็นเช่นปีนี้อยู่ กิจการที่น่าจะลงทุนและให้ผลตอบแทนที่มั่นคงได้น่าจะเป็นกิจการที่ค้าขายสินค้าที่จำเป็นต่อชีวิตประจำวัน เช่น อาหาร เครื่องอุปโภคบริโภค

          2.      เนื่องจากราคาน้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้นและเชื่อว่าราคาน้ำมันจะไม่กลับมาถูกเหมือนเดิมแล้วนั้น สิ่งที่เป็นปัจจัยที่ห้าที่ขาดไม่ได้สำหรับคนเมืองคือรถยนต์ แต่จะเปลี่ยนจากรถยนต์ที่ใช้น้ำมันมากๆจะหันมาใช้น้ำมันในระดับที่ประหยัดมากขึ้น จากข้อมูลที่ได้รับจากงานแสดงรถยนต์เมื่อปลายปี ยอดจองรถยนต์ประหยัดพลังงานเริ่มมาแรงมียอดจองที่สูงอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับบริษัทรถยนต์ในประเทศไทยสองสามรายได้วางสายการผลิตรถยนต์ดังกล่าวแล้วจะเริ่มผลิตออกจำหน่ายในปีหน้า แต่บริษัทในตลาดหุ้นไม่มีผู้ผลิตรถยนต์ แต่มีผู้ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์หลายราย ดังนั้นปีหน้าน่าจะเป็นปีที่กิจการในกลุ่มนี้กลับมาคึกคักได้อีกครั้ง

          3.      ทั้งสองปัจจัยที่กล่าวมาข้างต้นนั้น เรายังจะต้องนำมาประกอบกับข้อมูลที่สำคัญๆดังนี้

               a.      ฐานะทางการแข่งขัน บริษัทควรเป็นบริษัทที่อยู่ในอันดับต้นๆของอุตสาหกรรม

               b.      กิจการควรมีกำไรในอัตราที่สูง ซึ่งจะได้รับผลดีจากการขยายตัวในครั้งนี้อย่างเต็มที่ หากกิจการมีอัตรากำไรที่ต่ำประโยชน์ที่ได้รับก็จะน้อยลงไป

               c.       กิจการควรมีประสิทธิภาพในการใช้สินทรัพย์ในระดับสูง สังเกตได้จาก ROA ที่อยู่ในระดับสูง และเติบโตขึ้นจากปีก่อนๆมาโดยตลอด

               d.      ฐานะทางการเงินที่แข็งแกร่ง จะก่อให้เกิดความยืดหยุ่นในกรณีที่ต้องรับกับสภาพการเปลี่ยนแปลงที่อาจจะเกิดจากความไม่แน่นอนได้ การจัดโครงสร้างเงินทุนที่เหมาะสมกับอัตราดอกเบี้ยในกรณีที่ต้องใช้เงินกู้ ทั้งนี้เพื่ออาศัยประโยชน์จากการที่ดอกเบี้ยต่ำ เพื่อลดต้นทุนเงินทุนและเพิ่มผลตอบแทนจากเงินลงทุนของผู้ถือหุ้น

          จากข้อสังเกตดังกล่าวที่เสนอมา ผมอยากจะฝากเอาไว้ให้เพื่อนๆนักลงทุนทุกท่านนำเอาไปพิจารณาประกอบการลงทุนของท่านสำหรับปีหน้า เพื่อให้ได้รับผลตอบแทนที่เหมาะสมกับความเสี่ยงที่เกิดจากความไม่แน่นอนของสภาพการณ์บ้านเราในปีหน้า

          สิ่งที่อยากจะฝากเอาไว้อีกอย่างหนึ่งคือ ทั้งหมดนี้เป็นแต่เพียงมุมมองของผมอย่างเดียว ท่านเองก็อาจจะมีมุมมองของท่าน เนื่องจากข้อมูลที่ต่างกัน ฉนั้นจงอาศัยข้อมูลที่มีประกอบการพิจารณาให้เหมาะสม อย่าใช้เพียงข้อมูลของคนใดคนหนึ่งตัดสินใจเท่านั้น

ref: มนตรี นิพิฐวิทยา 28 ธันวาคม 2550

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้นายทหารชั้นนายพล และนายตำรวจชั้นนายพล ที่ได้รับพระราชทานยศสูงขึ้นประจำปี 2549-2550 เข้าเฝ้าฯ ทรงรับสั่งบ้านเมืองในระยะนี้ดูท่าทางไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ทรงแนะให้ตำรวจ-ทหารยึดมั่นคำปฏิญาณ เพื่อทำบ้านเมืองให้เรียบร้อย
       
       วันนี้ (21 ธ.ค.) เวลา 16.19 น.พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จออก ณ ศาลาดุสิดาลัย สวนจิตรลดา พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้นายทหารชั้นนายพล และนายตำรวจชั้นนายพลที่ได้รับพระราชทานยศสูงขึ้นประจำปี 2549-2550 จำนวน 1,665 คน เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทโอกาสนี้ได้พระราชทานพระบรมราโชวาท เพื่อเป็นแนวทางการปฏิบัติงาน และการดำเนินชีวิตด้วย
       
       “สำหรับนายทหารทุกเหล่าตลอดจนตำรวจทุกหน่วย ซึ่งมีหน้าที่ที่จะป้องกัน มีหน้าที่ที่จะทำให้บ้านเมืองมีความปลอดภัย ถ้าท่านทำดีอยู่นี้ ก็หมายความว่า ทุกท่านได้รับความปลอดภัยไปด้วย ท่านต้องอำนวยความปลอดภัยกับประชาชนทุกเหล่า ทุกพวก ท่านก็จะได้รับความปลอดภัยในโอกาสเดียวกัน คือ ไม่ได้หมายความว่า ท่านทำความปลอดภัยกับประชาชน ท่านก็ทำความปลอดภัยแก่ท่านเอง ท่านก็เป็นประชาชน ถ้าผู้ใดทำดีก็ได้ความปลอดภัยทุกยศทุกฐานะ จะได้รับผลของคำปฏิญาณนี้
       
       จึงดีใจมากที่ได้ยิน ได้เปล่งวาจาที่เข้มแข็ง ที่หนักแน่น ก็ขอให้การเปล่งวาจาที่หนักแน่นนี้เป็นผลดีแก่ท่านในเบื้องต้น จนกระทั่งประชาชนทุกคนในประเทศ ในการทำให้ประเทศชาติอยู่เย็นได้ ซึ่งที่ท่านก็ทราบดีว่าเดี๋ยวนี้มีการไม่ค่อยปรองดองกัน แต่ว่าท่านเปล่งอย่างนี้ทำให้ทุกคน ไม่ใช่เฉพาะนายพล ทุกคน ทุกฝ่าย ทั้งทหาร พลเรือน มีความเข้มแข็ง และถ้าทุกคนในประเทศมีความเข้มแข็งและซื่อสัตย์สุจริต ไม่มีปัญหาว่าประเทศชาติจะอยู่เย็นเป็นสุข อยู่ได้ไม่ล่มจม
       
       ซึ่งบ้านเมืองในระยะนี้ดูท่าทางไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แต่ว่าท่านจะสามารถทำให้บ้านเมืองเรียบร้อยด้วยความเข้มแข็งของท่าน ก็ขอให้ท่านได้ประสบความสำเร็จในงานการของท่าน ทำให้บ้านเมืองมีความร่มเย็น มีความสุข ทั้งประชาชนทุกเหล่า ทุกพวก ทุกๆ คน และท่านเมื่อเป็นผู้ที่ได้ปฏิบัติทำให้บ้านเมืองมีความเรียบร้อย มีความสุข มีความสงบ ท่านก็จะมีความสุขความสงบในใจ และท่านก็จะมีความเจริญด้วยเหมือนกัน
       
       ฉะนั้น ก็ขอให้ท่านทั้งหลาย ทั้งทหารทุกเหล่า ทั้งพลเรือนทุกหมู่ ได้มีความสำเร็จในงานการและมีความสุขในงาน ในหน้าที่ ความสำเร็จในหน้าที่ ก็ขอให้ทุกท่านได้ประสบความสำเร็จทุกอย่างให้ประเทศชาติมีความสำเร็จด้วยเหมือนกัน ประเทศชาติก็จะเจริญ ท่านก็จะเจริญ ทุกคน ทุกเหล่า ทุกหมู่ มีความเจริญ ข้าพเจ้าก็ดีใจที่ได้เห็นท่านทั้งหลายมีความเข้มแข็ง ก็ขอรักษาความเข้มแข็งนี้ให้อยู่ ให้ประเทศชาติอยู่เย็นเป็นสุข”

ref: http://www.manager.co.th/Home/ViewNews.aspx?NewsID=9500000151781

เรื่องการขายหุ้นนั้นเป็นศิลปะที่สำคัญอย่างหนึ่งของการลงทุนครับ ผมคิดว่าไม่มีสูตรตายตัว และการตัดสินใจขายนั้นผมคิดว่ายากกว่าการตัดสินใจซื้อหลายเท่าครับ
 การขายหุ้นที่เราลงทุนแต่ละตัวไม่จำเป็นต้องคาดหวังว่าจะขายได้ราคาสูงสุดหรือใกล้เคียงกับราคาสูงสุดที่หุ้นตัวนั้นจะไปถึงครับ เพราะไม่มี VI ที่สามารถทำได้ทุกครั้งแน่นอน ( ถ้าเป็นเจ้ามืออาจจะพอเป็นไปได้บ้าง ) การคิดว่าหุ้นที่เราขายทุกตัวจะต้องลงหลังจากที่เราขายหรือเราจะต้องขายที่ peak นั้นจะทำให้เราเกิดความทุกข์ในการลงทุนซึ่งเป็นความเครียดและส่งผลลบต่อร่างกายและจิตใจอย่างที่ไม่สามารถประเมินความเสียหายได้ครับ และไม่ต้องเสียดายประมาณว่ารู้งี้ถือต่อดีกว่า หรือ รู้งี้ซื้อเยอะกว่านี้ดีกว่า หรือ รู้งี้ ……. เพราะรู้อะไรไม่สู้รู้งี้หรอกนะครับ ( ยืมคำพูดพี่ Muffin มาครับ )

โดยทั่วไป ผมจะดูหุ้นในพอร์ตเป็นระยะๆ แล้วถามตัวเองว่า ณ ราคาหุ้นปัจจุบัน เราคิดว่าหุ้นตัวนี้ยังน่าสนใจในระยะยาวหรือไม่ หมายความว่า ถ้าไม่มีหุ้นตัวนี้อยู่เลยแล้วต้องซื้อราคานี้ ในระยะยาวจะสามารถให้ผลตอบแทนที่น่าพอใจหรือไม่ ถ้าคำตอบคือใช่ แสดงว่าหุ้นตัวนั้นน่าถือต่อ ไม่สำคัญว่าเราจะได้กำไรมามากน้อยเท่าใด แต่ถ้าคำตอบคือ ไม่ใช่ แสดงว่าหุ้นตัวนั้นควรพิจารณาขาย เช่นกันครับ ไม่สำคัญว่าเราจะได้กำไรหรือขาดทุนมากน้อยก็ตาม

ดังนั้น เรื่องที่ว่าหุ้นตัวนั้นซื้อมาต้นทุนเท่าไหร่ ได้กำไรมาเท่าไหร่หรือกำลังขาดทุนอยู่เท่าไหร่ ผมจะพยายามไม่นำมาเป็นปัจจัยในการพิจารณาซื้อขายหุ้น แม้ว่ามันอาจจะขัดกับความรู้สึกของเราทุกคนก็ตาม มันก็เป็นเรื่องยากแต่ผมคิดว่าถ้าทำได้จะทำให้เรามีการตัดสินใจในการขายหุ้นที่ดีขึ้นได้ครับ

เนื่องจากการขายหุ้นเป็นเรื่องที่ยากจะตัดสินใจ และการขายหุ้น ณ ราคาสถานการณ์ปัจจุบันที่ดอกเบี้ยเงินฝาก 2% นั้นก็เท่ากับว่าเรามีความเสี่ยงกับการหาหุ้นใหม่ๆ ในการลงทุน หรือที่ผมเคยเขียนในบทความประกอบงานสัมมนา Thaivi คือ reinvestment risk ยิ่งพอร์ตใหญ่ขึ้นความเสี่ยงดังกล่าวก็ยิ่งมาก ดังนั้นในระยะหลังๆ ผมจะพยายามหาหุ้นที่สามารถถือยาวๆ ได้ในระดับ 5-10 ปี และไม่จำเป็นจะต้องขายเล่นรอบเหมือนหุ้นบางกลุ่มที่ขึ้นลงตามตลาด เช่น ธนาคาร หลักทรัพย์ หุ้นวัฎจักรหรือหุ้นเก็งกำไรอื่นๆ

ในหนังสือด้านการลงทุนบางเล่มได้บอกว่า แม้ว่าเราจะเห็นว่าผลตอบแทนดัชนีดาวโจนส์จะสูงมากในรอบ 100 ปีที่ผ่านมา คือ ให้ผลตอบแทนหลายสิบเท่า แต่เชื่อหรือไม่ว่าหากเราพลาดการถือหุ้นเต็มพอร์ตเพียงไม่กี่ปี ผลตอบแทนจะลดลงไปเกินครึ่ง เพราะบางปีดัชนีอาจจะปรับเพิ่มถึง 50-100% และแม้จะมีปรับฐานลงมาบ้างแต่ก็ไม่ลงกลับมาจุดเดิมอีกเลย ยกตัวอย่างหุ้นไทยก็ในช่วงปี 2546 ดังนั้นเรายากที่จะคาดเดาได้ถูกทุกครั้งว่าตลาดหุ้นในแต่ละปีจะเป็นอย่างไรดังนั้นการถือหุ้นเกือบเต็มพอร์ต ( ในช่วงดอกเบี้ยต่ำ 2-3% ) แบบนี้จึงเป็นสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นสิ่งที่ไม่เสี่ยงเกินไปนักกับการลงทุนแบบ VI หากเราสามารถเลือกธุรกิจและหุ้นที่เหมาะสม และมีการกระจายความเสี่ยงในจำนวนหุ้นและประเภทอุตสาหกรรมที่เหมาะสม คือ ลงทุนในอุตสาหกรรมที่เรามีความรู้ความเข้าใจอย่างแท้จริง และจำนวนหุ้นไม่มากเกินไปที่จะติดตามข้อมูลไม่ไหว และไม่น้อยเกินไปจนทำให้การลงทุนมีความเสี่ยงกับปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้

หุ้นที่เราควรจะถือลงทุนสำหรับการลงทุนแบบ VI ควรจะเป็นหุ้นที่เราถือแล้วไม่ต้องเฝ้าตลาด ถ้าจะดูราคาหุ้นแต่ละวันก็เป็นสิ่งที่ทำได้ มีคำถามว่า VI ตัวจริงต้องไม่ดูราคาหุ้นหรือไม่ ผมคิดว่าดูได้ไม่เสียหายอะไรถ้าไม่กระทบกระเทือนงานของเรา ราคาหุ้นอาจจะดูได้ระหว่างวันเป็นช่วงๆ หากเรามีเวลา แต่ไม่จำเป็นว่าทุกครั้งที่ดูราคาหุ้นจะต้องมีการสั่งซื้อขาย บางครั้งการดูราคาหุ้นบ่อยๆ ในแง่ VI อาจจะเป็นการฝึกความอดทนต่อความผันผวนของตลาดและราคาหุ้นที่เราถือก็ยังได้ครับ หรือการดูราคาหุ้นก็เป็นการเพิ่มโอกาสการลงทุนในหุ้นบางตัวที่ราคาลดลงมาอย่างรวดเร็วด้วยปัจจัยบางอย่างแต่พื้นฐานไม่เปลี่ยน แต่แน่นอนครับ การไม่ดูราคาหุ้นเป็นเวลา 1 สัปดาห์ หรือ 1 เดือน ก็เป็นสิ่งที่ VI ก็ต้องทำได้เช่นกันครับ เพราะ VI บางท่านอาจจะมีภาระกิจในงานประจำที่ยุ่งมาก เช่น ไปอยู่แท่นขุดเจาะน้ำมัน หรือเป็นนักบินอวกาศ ดังนั้น แม้ว่าการลงทุนทุกรูปแบบก็สามารถสร้างกำไรได้เหมือนกันหากมีความเชี่ยวชาญและมีวินัยการลงทุนที่ดีสำหรับการลงทุนแบบนั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นแบบ VI แบบดูเทคนิค ดู fund flow เพราะไม่มีแมวดำแมวขาวในโลกการลงทุน การลงทุนแบบ Buffet หรือ Soros ก็ทำเงินได้เหมือนกัน แต่ข้อดีของการเป็นนักลงทุนแบบ VI อย่างหนึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับการลงทุนแบบอื่นๆ คือ สามารถที่จะไม่ต้องปรับพอร์ตได้เป็นระยะเวลานานพอสมควรหากเราไม่มีเวลา

มีนักลงทุนอายุในวัยใกล้เกษียณคนหนึ่งที่ผันตัวจากการลงทุนแบบนั่งห้องค้าซื้อหุ้นตามคนอื่นๆ และไม่มีความรู้ทางกราฟเท่าที่ควร มาลงทุนโดยซื้อหุ้นตามผม เมื่อเวลาผ่านไปพอสมควร ผมได้ถามว่าตอนนี้ยังถือหุ้นอะไรอยู่บ้าง นักลงทุนท่านนั้นเลยบอกว่าขายหุ้นไปหมดเพราะว่าต้องเดินทางไปเมืองนอกหลายสัปดาห์กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างที่เค้าไม่อยู่เมืองไทยแล้วจะปรับพอร์ตไม่ทัน คือยังติดความคิดแบบตอนที่เล่นในห้องค้าอยู่ว่าต้องซื้อๆ ขายๆ บ่อยๆ แต่เมื่อนักลงทุนท่านนั้นกลับมาก็พบว่าหุ้นบางตัวที่ขายไปแล้วนั้นก็มีราคาสูงกว่าที่ราคาที่ขายไปแล้ว ซึ่งแน่นอนครับ นักลงทุนกว่า 90% ทำใจไม่ค่อยได้ที่จะซื้อหุ้นที่ขายไปแล้วในราคาแพงกว่าที่เดิม ดังนั้นคำถามยอดฮิตของเพื่อนนักลงทุนที่ชอบขายหุ้นก่อนเวลาอันสมควรคือ แล้วหุ้น A B C ที่ขายไปแล้วมันจะลงมาอีกรึเปล่า? ซึ่งเป็นการหาคำตอบที่ผมลำบากใจจริงๆ ครับ หรือคำถามที่ว่า มีหุ้นตัวอื่นอีกมั้ย? มีหุ้นใหม่ๆ อีกมั้ย? แน่นอนครับ การหาหุ้นที่น่าสนใจใหม่ๆ นั้นคงไม่เหมือนแม่ไก่ที่ออกไข่ได้เกือบทุกวันครับ

ดังนั้นการลงทุนแบบ VI นั้นควรจะเลือกหุ้นที่สามารถถือได้ในเกือบทุกสถานการณ์ โดยเฉพาะสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับต่างประเทศแล้วส่งผมมายังบ้านเราโดยที่เป็นระยะเวลาอันสั้น ที่ผ่านมาก็เช่น 911 ระเบิดที่ลอนดอน สงครามสหรัฐกับอิรัก หรือ sub prime หรือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเราแต่ไม่ทำให้พื้นฐานหุ้นและเศรษฐกิจเปลี่ยนอย่างถาวร เช่น ซึนามิ ไข้หวัดนก เป็นต้น อย่างตอนที่มีระเบิดที่กรุงลอนดอนในปี 2547 นั้นวันที่มีระเบิดนั้นผมเดินทางถึงลอนดอนพอดี และนั่งดูราคาหุ้นตอนปิดตลาดลดลงเกือบทุกวัน แต่ท้ายสุดราคาหุ้นก็กลับมาได้เองเมื่อสถานการณ์เริ่มปกติ ในปีนั้นก็มีนักลงทุนบางคนตกใจขายหุ้นที่ราคาเกือบจะต่ำสุดเพราะความตกใจ เพื่อนนักลงทุนมือใหม่ขี้ตกใจคนหนึ่งไม่สามารถโทรศัพท์ติดต่อผมไม่ได้ขณะผมอยู่ที่ลอนดอนก็ตัดสินใจขายขาดทุนหุ้นตัวหนึงที่ถ้าถือถึงปัจจุบันก็ได้ 2 เท่ากว่าๆ เหตุผลหนึ่งที่ขายไปคงเพราะอาจจะคิดว่าผมจะเสียชีวิตไปแล้วจากเหตุการณ์ระเบิดไปเสียแล้วก็เป็นได้ครับ แต่ตอนนี้เพื่อนนักลงทุนท่านนี้ก็เป็นโรคตกใจน้อยลงแล้วและหมั่นเข้า course อบรม และอ่านหนังสือหาความรู้เพิ่มเติมเป็นระยะแล้วครับ
คำถามหนึ่งที่อาจจะสงสัยและผมเองก็ยังสงสัยตัวเองว่า แล้วถ้าถือหุ้น 100% แล้วเวลาหุ้นลงมามากๆ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้น นั่นนะสิครับ

ปกติแล้วผมจะใช้วิธีการขายหุ้นบางตัวและมาซื้อบางตัว ซึ่งตัวที่ขายอาจจะเป็นตัวที่ลงน้อยกว่าหรือมีความน่าสนใจในระยะยาวๆ น้อยกว่า เพราะหากเรากระจายกลุ่มอุตสาหกรรมที่มากพอ จะพบว่าบางกลุ่มอุตสาหกรรมอาจจะมีความผันผวนเทียบกับตลาดมากหรือน้อยกว่าอีกกลุ่มหนึ่ง ทั้งๆ ที่หุ้น 2 ตัวในต่างกลุ่มอาจจะมีความสนใจใกล้เคียงกัน ยกตัวอย่างเช่น ในวันที่ 19 ธ.ค. ผมก็ขายหุ้นบางตัวที่ลงประมาณ 2-5% ไปซื้อหุ้นที่ผมคิดว่ามีพื้นฐานในระยะยาวที่ดีเหมือนกันในราคาที่ลง 25-30% ถ้าเป็นภาษาการลงทุนก็คือ เวลาลงมากๆ เราก็เพิ่ม beta ของ port ของเรานั่นเอง ( คือการขายตัวที่ลงน้อยไปซื้อตัวที่ลงมากๆ )

แต่เทคนิคนี้ถ้าจะทำเราควรจะต้องรู้พื้นฐานของหุ้นตัวที่เรากำลังจะขายและกำลังจะซื้อดีมากพอ เพราะในทุกๆ สถานการณ์ ตัวที่ลงน้อยก็ไม่ใช่ว่าควรขาย และตัวที่ลงมากๆ ก็ไม่ใช่ว่าน่าซื้อทุกตัวครับ

อย่างกรณีวันที่ 19 ธ.ค. หุ้นพื้นฐานดีตัวหนึ่งที่ลงไปติด floor อยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่งคือ AP ครับ ราคาลงไปถึง 3.40 บาท

หรือในช่วง 911 หุ้นพื้นฐานอีกตัวหนึ่งที่ราคาลงมามากคือ Tisco คือจาก 15 บาทเหลือ 10 บาท ถ้าเราซื้อ Tisco-c1 แล้วเผื่อเงินไว้แปลงส่วนหนึ่ง จะพบว่า Tisco-c1 ขึ้นจาก 1 บาทเป็น 12 บาทในระยะเวลา 6 เดือนครับ เช่นกันครับ ไม่ใช่ warrant ทุกตัวจะน่าซื้อเมื่อตลาด panic มีเป็นส่วนน้อยเท่านั้นเองครับที่น่าซื้อ
ถือหุ้นที่หลังจากเราลงทุนแล้ว เราเชื่อได้ว่า
1 ผู้บริหารมีความสามารถสูง
2 มีจริยธรรมที่เพียงพอ
3 อยู่ในธุรกิจที่มีศักยภาพในระยะยาว

ผมคิดว่าหุ้นที่ผ่านทั้ง 3 ข้อนี้เราไม่จำเป็นต้องขายเลยก็ได้แม้ว่าราคาจะมีความผันผวนขึ้นๆ ลงๆ อยู่บ้าง หรือแม้ว่าบางปีกำไรอาจจะไม่โตหรือติดลบชั่วครั้งคราวจากปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ ซึ่งทำให้ 1-2 ปีนั้นๆ ราคาหุ้นลดลงมาบ้างหรือราคาหุ้นไม่ไปไหนแต่ตลาดหุ้นขึ้นเรื่อยๆ

บางคนอาจจะถามว่า แล้วถ้ามีข้อ 1 และ 2 แต่ข้อ 3 ไม่ผ่านจะได้หรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับกรณีครับ ว่าบริษัทที่ว่านั้นสามารถเติบโตด้วยการกินส่วนแบ่งการตลาดจากคนอื่นมาได้หรือไม่ ผมขอยกตัวอย่าง 3 กรณีครับ

1 กรณีของ Phillip Moris ที่ทำบุหรี่ยี่ห้อมาร์โบโร่ นักลงทุนในต่างประเทศส่วนใหญ่จะไม่ได้ลงทุนในหุ้นตัวนี้ด้วย 3 เหตุผลคือ เหตุผลแรกคือเป็นบริษัทที่ผิดศีลธรรมอันดีเพราะทำลายสุขภาพลูกค้า ( ถ้า Phillip Morris อยู่เมืองไทยไม่ได้เข้าตลาดหุ้นแน่นอนครับ ) และเหตุผลที่ 2 คือ กระแสรักษาสุขภาพอาจจะทำให้คนสูบบุหรี่น้อยลง ( ซึ่งภายหลังพบว่าอาจจะไม่จริง ) และเหตุผลที่ 3 คือ Phillip Morris ถูกฟ้องร้องตลอดเวลา แต่ผลก็คือ การคำนวณผลตอบแทนแบบ dividend reinvest คือนำเงินปันผลที่ได้จากหุ้นตัวนั้นมาลงทุนหุ้นตัวเดิม Phillip Moris สามารถสร้างผลตอบแทนได้ top5 ของตลาดหุ้นสหรัฐในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ด้วยเหตุผลคือคู่แข่งตายไปเยอะ และการห้ามโฆษณาในหลายๆ สื่อเป็นการทำให้คู่แข่งรายใหม่เกิดยากเป็น barrier to entry ในตัวและลดค่าใช้จ่ายการตลาดได้จำนวนมาก การลงทุนเพิ่มก็น้อยทำให้จ่ายปันผลได้สูง ( เมืองไทยก็ห้ามอย่างนี้รู้ไหมว่าคนดื่ม คนสูบเท่าเดิมแต่กำไรของผู้ประกอบการจะดีขึ้น แถมรายการ highlight ฟุตบอลเอาเซ็นเซอร์ไปบังนักฟุตบอลหรือป้ายโฆษณาจนมองไม่เห็นลูกฟุตบอลไปเลยครับ )

2 กรณีของ บ. พฤกษา หรือ PS เห็นได้ชัดเจนว่าตลาดบ้านในระยะ 3-4 ปีที่ผ่านมาแทบไม่เติบโตเลย แต่ PS สามารถสร้างยอดขายเพิ่มขึ้นได้อย่างมากซึ่งเป็นผลจากการได้เปรียบด้านต้นทุนกับคู่แข่งอย่างมาก ดังนั้นการเติบโตของ PS คือความสามารถในการกินส่วนแบ่งการตลาดจากคนอื่นมาได้

3 กรณีของ Aprint ซึ่งทำนิตยสารแพรว บ้านและสวน ชีวจิต Real parenting ฯลฯ แม้ว่าน่าจะผ่านข้อ 1 และ 2 แต่ภาวะตลาดโฆษณาในช่วง 1-2 ปีหลังซบเซามาก รายจ่ายโฆษณาเท่าเดิมในขณะที่นิตยสารหัวใหม่ออกเพิ่มทุกปี Aprint เองก็มีนิตยสารใหม่เช่นกันคือ Real Parenting ซึ่งเป็นแนวคิดที่ดีมากทีเดียว แต่ก็ไม่สามารถกินส่วนแบ่งจากคู่แข่งได้เพราะคู่แข่งมีมากเกินไปและ Aprint ไม่สามารถเจาะไปทุก segment ได้

สำหรับหุ้นที่ไม่ใช่หุ้นวัฎจักร ( ที่ซื้อแล้วต้องหาจังหวะขายแน่นอน ) หุ้นตัวใดตัวหนึ่งผ่านข้อ 1-3 ผมคิดว่าหุ้นตัวนั้นพอจะถือไปได้เรื่อยๆ แม้ราคาหุ้นจะขึ้นมามากแล้ว เพราะหุ้นที่ผู้บริหารดีและเก่ง จะมีเรื่องดีๆ ตามมาเองอยู่เรื่อยๆ สม่ำเสมอ ไม่ว่าการลงทุนใหม่ๆ ที่ดูชาญฉลาด ไม่ว่าจะขยายกำลังการผลิตในธุรกิจเดิม หรือขยายไปยังธุรกิจที่ใกล้เคียงกับของเดิม การจัดการการเงินที่เหมาะสม ฯลฯ หุ้นประเภทนี้น่าซื้อทุกครั้งเมื่อตลาดปรับตัวลงจากเหตุการณ์ที่ชั่วครั้งชั่วคราวและทำให้หุ้นตัวนั้นๆ ปรับลดลงมามากพอ

แต่หุ้นที่แม้ว่าจะมีอัตราส่วนทางการเงินที่สวยงาม เช่น p/bv ต่ำมาก หรือมีเงินสดมาก แต่ไม่ผ่านข้อ 1-2 แล้ว ผมคิดว่าเมื่อเราถือไปเรื่อยๆ จะมีแต่ข่าวไม่ค่อยดีเข้ามามากกว่าข่าวดีๆ การขยับเขยื้อนของผู้บริหารแต่ละครั้งจะดูเหมือนเป็นการทำลายมูลค่าของหุ้นไปเรื่อยๆ เช่น การดำเนินกลยุทธ์ทางธุรกิจที่ไม่เหมาะสม การลงทุนใหม่ๆ ที่ไม่เข้าท่า ผลตอบแทนต่ำหรือเสี่ยงจะขาดทุนสูง ( ซึ่งคนส่วนใหญ่พอรู้แต่ทำไมผู้บริหารไม่รู้? ) การปล่อยกู้บริษัทในเครือ การบริหารการเงินหรือการจ่ายปันผลที่สร้างความผิดหวังกับนักลงทุน การได้ยินคนในวงการธุรกิจนั้นๆ เล่าในสิ่งที่ไม่ดีเกี่ยวกับผู้บริหารหรือการจัดการภายใน ฯลฯ หุ้นประเภทนี้ถ้าเรามีอยู่ควรจะขายทุกครั้งที่หุ้นปรับสูงขึ้นตามรอบของตลาดครับ หรือมีใครหลงผิดมาไล่ราคาหุ้นตัวนั้น ( แบบที่เราอาจจะเคยทำเช่นกัน )

บางคนอาจจะถามว่า แล้วการที่เราเพิ่งมาศึกษาบริษัทต่างๆ มีวิธีคร่าวๆ ที่จะดูว่าบริษัทไหนมีการจัดการด้านการบริหารธุรกิจและบริหารการเงินที่ดีบ้าง ตัวกรองที่ไม่ยากนักคือการดู ROE และ ROA ครับเพราะ

ROA บ่งบอกการใช้ประสิทธิภาพของสินทรัพย์ แต่ละธุรกิจจะมี ROA ไม่เท่ากัน เช่น บางธุรกิจเป็น Asset base อาจจะมี Roa ไม่สูงนัก เช่น โรงแรม ค้าปลีกบางบริษัท บางธุรกิจไม่ต้องใช้ asset จึงมี Roa สูง เช่น หลักทรัพย์ ดังนั้นเราควรเปรียบเทียบ ROA ของหุ้นที่เราสนใจกับหุ้นในธุรกิจเดียวกัน

แต่ก็มีบางธุรกิจที่เป็น asset base และ ROA ไม่สูง และตัวที่ ROA สูงที่สุดก็ยังไม่น่าสนใจเพราะธุรกิจนั้นๆ ต้องใช้เงินลงทุนสูงมาก และการเติบโตจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่เพิ่มสินทรัพย์ และสินทรัพย์ที่เกิดขึ้นนั้นไม่สามารถทำ securitize หรือการขายออกไปได้ เช่นการออก property fund ทำให้ธุรกิจนี้เมื่อเติบโตถึงจุดหนึ่งต้องเพิ่มทุน ธุรกิจประเภทนี้ได้แก่ ธนาคาร สถาบันการเงินที่ปล่อยสินเชื่อ หุ้นอุตสาหกรรมที่ต้องใช้เงินลงทุนสูง ธุรกิจให้เช่าสินทรัพย์ที่ไม่สามารถ securitize ออกได้ เป็นต้น

ROE บ่งบอกถึงประสิทธิภาพการใช้เงินของผู้ถือหุ้น ROE นี้ไม่ต้องนำไปเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมอื่นๆ เลยครับ ถ้าหุ้นที่มี ROE ต่ำเป็นระยะเวลาติดต่อกันหลายๆ ปีแสดงว่าหุ้นตัวนั้นมีผลตอบแทนในการดำเนินธุรกิจต่ำ หรือ มีการจัดโครงสร้างเงินลงทุนไม่เหมาะสม เช่น มีกำไรค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับยอดขายหรือสินทรัพย์ ( ROA ต่ำหรือ net margin ต่ำ ) มีส่วนของผู้ถือหุ้นมากเกินไปซึ่งเกิดจากการปันผลน้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็นทำให้มีเงินสดแช่ในบริษัทจำนวนมาก หรือพอจะขยายแต่ละทีก็เพิ่มทุนมากเกินไปทั้งๆ บางส่วนอาจจะกู้มาได้หากธุรกิจไม่เสี่ยงเกินไป มีหุ้นทำขนมปังตัวหนึ่งธุรกิจดีใช้ได้ทีเดียว และมีความเสี่ยงต่ำมาก แต่เลือกขยายกิจการด้วยการเพิ่มทุนในสัดส่วนที่ค่อนข้างสูงทั้งๆ ที่น่าจะกู้ได้มากกว่านี้ ท้ายสุด EPS เลยถูก dilute และ ROE ก็ลดลง ทำให้หุ้นตัวนี้กลายเป็นหุ้นเกรด B ไปทั้งๆ ที่อาจจะเป็นหุ้นเกรด A และถือยาวๆ ได้ตัวหนึ่งเลยทีเดียวครับ หุ้นประเภทเดียวกับหุ้นขนมปังนี้ยังมีอีกหลายตัวทีเดียวครับ

แต่ก็มีบางบริษัทที่ ROE สูงเพราะใช้โครงสร้างเงินทุนไม่เหมาะสมก็มีครับ คือ ปกติแล้ว ROE จะสัมพันธ์กับ D/E ratio คือถ้า D/E สูงขึ้น ROE จะสูงตาม ดังนั้นบางบริษัที่มี ROE สูงใช้ได้อาจจะมี D/E สูงเกินไปเมื่อเทียบกับความเหมาะสมกับธุรกิจนั้นๆ ได้ครับ ซึ่งเป็นกับดักอย่างหนึ่งเหมือนกัน

อาจจะมีคำถามต่ออีกว่า แล้วธุรกิจแบบไหนใช้ d/e สูงได้ แล้วแบบไหนไม่ควรสูง

HIGH operating risk SHOULD have LOW financial risk
LOW operating risk CAN have HIGHER financial risk

คำแปลก็คือ หุ้นที่มีความเสี่ยงธุรกิจสูงควรมีความเสี่ยงทางการเงินหรือ d/e ต่ำ และหุ้นที่มีความเสี่ยงทางธุรกิจต่ำก็สามารถมีความเสี่ยงทางการเงินหรือ d/e สูงขึ้นได้

หุ้นที่มีความเสี่ยงทางธุรกิจสูงก็คือหุ้นที่มีความไม่แน่นอนของรายได้ในแต่ละปี ประเภทที่ยอดขายในแต่ละต้นปีต้องเริ่มใหม่ที่ 0 หรือมีความไม่แน่นอนของกำไร หรือ margin ซึ่งหุ้นตัวนั้นมีความเสี่ยงสูงจากปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้สูง เช่น ราคาวัตถุดิบ ดินฟ้าอากาศ การเมือง สงคราม หรือการทุ่มตลาดของคู่แข่ง ภาวะ demand supply ในตลาดโลกฯลฯ หุ้นประเภทนี้ควรมี d/e ต่ำ

หุ้นที่มีความเสี่ยงทางธุรกิจต่ำ คือ หุ้นที่มีความแน่นอนของรายได้ในแต่ละปี ซึ่งอาจจะอยู่ในธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยที่สำคัญในการดำรงชีวิตของประชาชนที่ไม่สามารถชะลอการซื้อได้นานนัก เช่น อาหาร เครื่องอุปโภคบริโภค การรักษาโรค หรือมีรายได้ที่แน่นอนจากสัญญาต่างๆ ของลูกค้าเช่น การให้เช่า เป็นต้น หุ้นประเภทนี้สามารถมี d/e สูงได้ในระดับหนึ่ง เช่นอาจจะสูงถึง 2 เท่าได้

ส่วนหุ้นที่มีการ mismatch ระหว่าง D/e และ ความเสี่ยงทางธุรกิจที่หลายคนนึกไม่ถึงคือ ธุรกิจธนาคารและสถาบันการเงินที่ปล่อยกู้บุคคล เพราะสินทรัพย์หลักของธุรกิจนี้คือลูกหนี้ซึ่งมีความเสี่ยงต่อการเสียหายมากหากเศรษฐกิจตกต่ำ สถาบันการเงินจะมีทุน 1 ส่วนและระดมเงินฝากประมาณ 5-9 ส่วนเพื่อปล่อยกู้ประมาณ 6-10 ส่วน ซึ่งเงินฝากธนาคารนั้นถือว่าธนาคารเป็นลูกหนี้ของผู้ฝากเงินซึ่งผู้ฝากเงินจะถอนเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นผู้ฝากเงินถือว่าเป็นเจ้าหนี้ที่น่ากลัวเพราะในบางครั้งไม่มีกำหนดที่แน่นอน โดยเฉพาะช่วงเศรษฐกิจตกต่ำหรือมีข่าวการขาดสภาพคล่องของสถาบันการเงิน คือ ช่วงที่ธนาคารต้องการเงินสดหรือสภาพคล่องที่สุดกลับกลายเป็นช่วงที่ผู้ฝากเงินหรือเจ้าหนี้ต้องการถอนเงินออกมากที่สุดเช่นกัน อย่างที่เกิดในบ้านเราในปี 2540-2541 นั่นเอง

การที่ธุรกิจธนาคารมีทุน 1 ส่วนแต่ปล่อยกู้ 6 ถึง 10 ส่วนก็เท่ากับว่าธนาคารและสถาบันการเงินเหล่านี้มี d/e ratio สูงถึง 5-9 เท่าในขณะที่ความเสี่ยงทางธุรกิจก็ค่อนข้างสูง ในขณะที่ roe ก็อยู่ 10-20% ซึ่งไม่ได้สูงกว่าธุรกิจที่มีความเสี่ยงต่ำกว่าหรือ d/e ต่ำกว่ามากนัก ดังนั้นเราจึงเห็นเลยว่า ทำไมหุ้นธนาคารหรือสถาบันการเงินบางแห่งถึงต้องถูกลดทุนเหลือ 0 หรือเพิ่มทุนมหาศาลในช่วงวิกฤติ หรือบางธนาคารตอนนี้แม้ไม่ล้มแต่ต้องเพิ่มทุนซ้ำซากเปลี่ยนผู้ถือหุ้นไปมาอยู่ เพราะการมีทุน 1 บาท แต่ปล่อยกู้ 5-9 บาท ถ้าเงินที่ปล่อยกู้หายไป 2 บาทก็เท่ากับว่าเงินทุนติดลบแล้ว 1 บาททันที หรือที่ใกล้ตัวที่สุดคือ เหตุการณ์ subprime ได้ทำให้กำไรของสถาบันการเงินในสหรัฐและยุโรปลดลงไปมากจากการที่ต้องตั้งสำรองหนี้เสีย ดังนั้นเราจะเห็นว่าการลงทุนในหุ้นสถาบันการเงินในระยะยาวๆ มักจะไม่ค่อยให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ากับความเสี่ยงและระยะเวลาการรอคอยนัก

ref: โดยคุณ  Invisiblehand  แห่งเว็บกระทิงเขียว http://www.greenbull.net

ผมเขียนบทความเกี่ยวกับ Value Investment  มานานมาก ตั้งแต่ยังแทบไม่มีคนในตลาดหุ้นไทยรู้จัก จนเดี๋ยวนี้ Value Investment  เป็นหลักการลงทุนที่เป็นที่ยอมรับ และหนังสือพิมพ์สามารถเขียนเรื่องเกี่ยวกับการลงทุนแบบเน้นคุณค่า โดยไม่ต้องบอกว่ามันคือการลงทุนอย่างไรแล้ว แต่พอมานึกดูว่า อะไรคือหัวใจ หรือแก่นของ Value Investment จริงๆ ผมเชื่อว่าหลายคนอาจจะตอบไม่ได้ ดังนั้น   ผมจึงถือโอกาสนี้ทบทวนความคิดเรื่องนี้

    แก่นของ Value Investment  ที่ผมจะพูดถึงนี้ แน่นอนมาจากสาระสำคัญของหนังสือคลาสสิก 2 เล่ม ของเบน เกรแฮม "บิดาแห่ง Value Investment" คือ Security Analysis ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1934  และ Intelligent Investor ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1949  โดยที่เล่มหลังนี้เป็นเล่มต่อจากเล่มแรก และเขียนสำหรับคนอ่านทั่วๆ ไป แทนที่จะเพื่อคนที่เป็นมืออาชีพหรือนักวิชาการอย่างเล่มแรก

    แก่นของ VI จากหนังสือ 2 เล่มนี้ สามารถสรุปหลักการลงทุนและวิเคราะห์หลักทรัพย์ได้เป็น 4  ข้อใหญ่ๆ คือ

    1) เวลาลงทุนซื้อหุ้น ให้คิดเหมือนกับว่าเรากำลังจะเป็นเจ้าของธุรกิจ ต้องคิดว่าเรากำลังเข้าเป็นหุ้นส่วนกับเขา เมื่อเราคิดแบบนี้ เราก็จะต้องวิเคราะห์ว่าธุรกิจของเขาทำอะไร สินค้าเป็นอย่างไร   ยอดขายเป็นอย่างไร มีกำไรดีไหม ฐานะการเงินเป็นอย่างไร มีหนี้มากน้อยแค่ไหน ธุรกิจมีความสม่ำเสมอไหม ธุรกิจมีการเติบหรือไม่และจะเติบโตต่อไปหรือเปล่า และจะเติบโตต่อไปอีกนานเท่าไร ที่สำคัญที่สุดอีกอย่างหนึ่ง ก็คือ ผู้บริหารมีความน่าเชื่อถือหรือเปล่า ซึ่งทั้งหมดนี้ ไม่ได้เกี่ยวกับราคาหุ้นที่ขึ้นลงหวือหวาที่นักเล่นหุ้นมักจะดูก่อนที่จะเข้ามาซื้อขายหุ้นเลย พูดง่ายๆ ถ้าเป็น Value Investment "ธุรกิจต้องมาก่อน"

    2) หา "มูลค่าที่แท้จริง" ของธุรกิจหรือหุ้นที่เราวิเคราะห์ มูลค่าที่แท้จริง หรือ Intrinsic Value นั้น หาได้จากการคิดส่วนลดเงินสดที่เราจะได้รับในอนาคต นี่ก็คือการหามูลค่าทางทฤษฎี ซึ่งค่อนข้างยุ่งยากมากสำหรับนักลงทุนทั่วๆ ไป แต่ในทางปฏิบัติเราก็มักจะใช้ค่า PE หรือราคาต่อกำไรต่อหุ้น หรือค่า PB หรือกำไรต่อมูลค่าหุ้นทางบัญชีมาเป็นตัววัดว่า หุ้นมีราคาแพงหรือถูก หรือหุ้นควรมีราคาที่เหมาะสมเท่าไร

    3) ซื้อหรือขายหุ้นต่อเมื่อมีส่วนต่างระหว่างมูลค่าที่แท้จริงกับราคาหุ้นในตลาด เพราะในที่สุดแล้ว ราคาหุ้นในตลาดจะวิ่งไปที่มูลค่าที่แท้จริง พูดให้เฉพาะขึ้นก็คือ ถ้าราคาหุ้นในตลาดต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริงมาก โอกาสที่เราจะกำไรก็จะสูงและโอกาสที่จะขาดทุนก็จะน้อย หรือเรียกว่าเรามีการ  "เผื่อความปลอดภัย" สูง ในภาษาของ Value Investor ก็คือ เรามี Margin of Safety สูง

    4) ตลาดหุ้นนั้น เป็นที่จะรับใช้เราไม่ใช่คนที่จะมาสั่งว่าเราจะต้องทำอะไร โดยส่วนใหญ่แล้ว   ตลาดหุ้นสามารถกำหนดราคาธุรกิจหรือหุ้นต่างๆ ในตลาดได้อย่างถูกต้อง อย่างไรก็ตาม มีช่วงเวลาที่ตลาดให้ราคาหุ้นสูงหรือต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริงมาก หน้าที่ของนักลงทุน ก็คือ ค้นหาหุ้นที่มีราคาต่ำกว่ามูลค่ามากๆ  ซื้อแล้วเก็บไว้รอจนราคาสะท้อนมูลค่าที่แท้จริงจึงขายออกไป และนี่คือแนวความคิดว่าตลาดหุ้นเป็น "ผู้รับใช้" ส่วนแนวความคิดว่าตลาด เป็น "ผู้สั่ง" เรานั้น หมายความว่าเราตัดสินใจซื้อหรือขายหุ้นโดยดูจากการขึ้นลงของราคาหุ้น โดยที่เราไม่ได้คำนึงถึงพื้นฐานหรือมูลค่าที่แท้จริงของธุรกิจเลย

    ทั้ง 4  ข้อนั้น ก็คือ "แก่น" ของ VI  ซึ่ง "ทนทานต่อกาลเวลา" นั่นคือ เป็นหลักการที่ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะเกิดขึ้นมานานมากแล้ว ส่วน "รายละเอียด" อื่นๆ นั้น มีการแตกแขนงออกไปมากมาย บางทีถ้ามีคุณลักษณะที่ชัดเจนเราก็เรียกมันว่าเป็น "สไตล์" เช่น สไตล์แบบ "ก้นบุหรี่" ที่เน้นหุ้นที่มีราคาถูกเป็นพิเศษ และสไตล์ แบบ "บัฟเฟตต์" ที่เน้นหุ้นที่มีคุณภาพทางธุรกิจสูงมาก

    แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน สิ่งที่ทุกสไตล์จะต้องยึดถือเหมือนกัน ก็คือ "แก่น" ของ VI ดังกล่าว ถ้าจะเปรียบเทียบแก่นของ VI ก็เหมือนกับฐานรากของอาคารที่คอยรับน้ำหนักไม่ให้ตัวอาคารเสียหาย ถ้าฐานไม่แน่น โอกาสที่ตัวอาคารจะทรุดหรือถล่มก็จะสูงขึ้น ดังนั้น ไม่ว่าเราจะใช้สไตล์ไหนหรือมีสไตล์ของตัวเอง ถ้าเราจะเป็น Value Investor แล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้ ก็คือ เราจะต้องยึดถือ "แก่นของ VI" เสมอ

ref: โดย ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 11 ธันวาคม พ.ศ. 2550 10:49:00

“ในหลวง” ทรงย้ำให้คนไทยปรองดองก่อนชาติล่มจม ทรงแนะใส่เสื้อสีอะไรก็ได้ไม่ให้น่าเบื่อ ทรงชื่นชมคนไทยที่ให้กำลังใจระหว่างทรงพระประชวร และทรงแนะให้ใช้น้ำมันอย่างประหยัด และพัฒนาไบโอดีเซลไม่ให้เสียเปรียบฝรั่ง-แขก ติงคนไทยใจดีซื้อขายอะไรก็ยอมขาดทุน แต่ก่อนนี้ขาดทุนเสมอ ต้องทำอะไรที่ไม่ขาดทุน คือ ทำเอง ทำอย่างพอเพียง พร้อมทรงแนะให้กองทัพคิดให้ดีเรื่องการซื้ออาวุธ
       
       วันที่ 4 ธันวาคม 2550 เวลา 16.20 น.พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนิน พร้อมด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ มายังศาลาดุสิตาลัย ภายในพระราชวังดุสิต พระราชทานพระบรมราชวโรกาสให้คณะบุคคลต่างๆ เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ถวายพระพรชัยมงคล เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา วันที่ 5 ธันวาคม 2550
       
       ขณะที่ ภายนอกศาลาดุสิดาลัย พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต ได้มีประชาชน และกลุ่มตัวแทนองค์กร มูลนิธิต่างๆ เฝ้ารอรับเสด็จ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว กันเป็นจำนวนมาก ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม พร้อมเปล่งเสียงทรงพระเจริญระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ เสด็จผ่าน
       
       เมื่อ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระดำเนินเข้ามาภายในศาลาดุสิตาลัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ได้ทรงประทับพระราชอาสน์ จากนั้นรองราชเลขาธิการพระราชวัง ฝ่ายที่ประทับ ได้กราบบังคมทูลฯ รายงาน และเบิก ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็นลำดับต่อไป
       
       “ขอเดชะ ฝ่าละอองธุลีพระบาท ปกเกล้าปกกระหม่อม ข้าพระพุทธเจ้า ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเบิกคณะบุคคล ซึ่งประกอบด้วย ข้าราชการพลเรือน ทหาร ตำรวจ นิสิต นักศึกษา พ่อค้า ประชาชน และผู้แทนมูลนิธิ สมาคม สโมสร องค์กรต่างๆ รวม 780 คณะ จำนวน 23,696 คน เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท เนื่องในอภิลักขิตสมัย วันเฉลิมพระชนมพรรษา ของใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ซึ่งเวียนมาบรรจบครบรอบปีอีกวาระหนึ่ง ในวโรกาสนี้ พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี จะกราบบังคมทูลพระกรุณา ถวายพระพรชัยมงคล ในนามของผู้ที่เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ”
       
       จากนั้น พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้กราบบังคมทูลถวายพระพรชัยมงคล ในนามของคณะบุคคลที่เข้าเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท
       
       “ขอเดชะฝ่าละอองธุลีพระบาท ปกเกล้าปกกระหม่อม ณ อภิลักขิตมหามงคลกาล คล้ายวันพระบรมราชสมภพ 80 พรรษา วันที่ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2550 นี้ ข้าพระพุทธเจ้า พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี ในนามของคณะรัฐมนตรี ข้าราชการ และประชาชนชาวไทยทุกหมู่เหล่า มีความปีติยินดีเป็นล้นพ้นที่ได้มาประชุมเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทถวายพระพรชัยมงคล แสดงความจงรักภักดีในใต้เบื้องพระยุคลบาท อีกครั้งหนึ่งในวันนี้ ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลายต่างชื่นชมโสมนัสในพระบุญญาธิการ และสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น อีกทั้งรู้สึกปีติปราโมทย์ ที่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ทรงสมบูรณ์ด้วยพระพลานามัย ทรงหายจากพระอาการประชวร และไร้ซึ่งอุปัทวันตรายทั้งปวง ทรงสถิตเป็นมิ่งขวัญในราไชศวรรย์สมบัติ อันเป็นฉัตรแก้ว ร่มเกล้าของปวงข้าพระพุทธเจ้าตลอดมา นับเป็นบุญอันยิ่งใหญ่ของข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ที่ได้ถือกำเนิดมาภายใต้ร่มพระบรมโพธิสมภาร
       
       การที่ราษฎรตลอดพระราชอาณาเขตประเทศไทย มีความผาสุกสวัสดี บ้านเมืองมีความร่มเย็น ก้าวหน้า มาจนถึงทุกวันนี้ ก็ด้วยพระบุญญาบารมีแห่งใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ที่ทรงสถิตมั่นในธรรม แผ่ปกเกล้าปกกระหม่อมโดยถ้วนหน้า ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท ทรงพระเมตตา รักใคร่ ปรารถนาให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข ทรงพระกรุณาปรารถนาให้ประชาราษฎร์พ้นทุกข์ภัย ทรงยินดีในความสุขความเจริญของเหล่าพสกนิกร ทรงใช้พระบรมราชวินิจฉัยโดยถ่องแท้ แก้ไขปัญหาทุกอย่างของประเทศ และประชาชน ลุล่วงไปด้วยดี ทรงมีขันติ ความอดทนอันยอดเยี่ยม ทรงปฏิบัติต่อราษฎรโดยเสมอหน้า ก่อให้เกิดความผาสุกร่มเย็นทุกแห่งหน เกิดเป็นความจงรักภักดี สำนึกมั่นในพระมหากรุณาธิคุณ แน่นแฟ้น ยาวนาน มาถึงบัดนี้
       
       เนื่องในมหามงคลสมัยที่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาททรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในพุทธศักราช 2550 นี้ ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต ตั้งสัตยาธิษฐาน จะปกปักรักษาเอกราชอธิปไตยของชาติ และจงรักภักดีเทิดทูนราชบัลลังก์ด้วยชีวิต จักสนองพระราชปณิธานอันประเสริฐ บริสุทธิ์ โดยเต็มความสามารถ พร้อมทั้งขออาราธนาคุณพระรัตนตรัยและอานุภาพแห่งสรรพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากล โปรดดลบันดาลอภิบาลรักษาให้ทรงพระเกษมสุข ปราศจากโรคาพาธอุปัทวันตรายทุกประการ ขอเทวานุภาพแห่งปวงเทพทั้งหลายอันปกปักรักษาพระราชอาณาจักร อภิบาลบำรุงให้ทรงพระเจริญด้วยจตุรพิธพรชัย ธำรงมไหศวรรยาธิปัตย์ยิ่งยืนนาน พระบารมีแผ่ไพศาล มีพระราชประสงค์จำนงหมายสิ่งใดขอจงสัมฤทธิ์ ทรงสถิตสถาพรเป็นร่มฉัตรคุ้มเกล้าชาวไทยตลอดจิรกาลเทอญ ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ”
       
       จากนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำรัส ความว่า
       
       “ขอขอบใจนายกรัฐมนตรีที่ได้กล่าวคำอวยพร และขอบใจท่านทั้งหลายที่ได้มา มาเยี่ยม และมาให้พร ทำให้มีกำลังใจ ความจริงการที่ท่านมานี้ เป็นการให้กำลังใจ ที่บอกว่าดูแข็งแรง ดูมี อนามัยที่ดี ความจริงไม่ใช่ ความดีของแพทย์ เป็นความดีของเราที่ ตั้งใจ ที่จะให้แข็งแรง เพื่อที่จะต้อนรับท่านได้ ถ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะแข็งแรงที่จะต้อนรับท่าน ก็จะมาต้อนรับท่านไม่ได้ เพราะว่าเดิน ก็เดิน ขานำไปข้างหน้า ข้างหนึ่ง อีกข้างไปข้างหลัง ไม่ค่อยยอมสามัคคี
       
       ต้องสามัคคี แล้วก็ได้พูดเมื่อวานซืนนี้ ว่า ทหารก็ตาม พลเรือนก็ตาม ต้องสามัคคี เหมือนขาของเราที่จะต้องเดินสามัคคีกัน หมายความว่า ก้าวไปข้างหน้า แล้วอีกข้างหนึ่ง ก็ยันข้างหลัง และเมื่อยันข้างหลังเรียบร้อยแล้ว ก็ก้าวไปข้างหน้าอีกข้าง อันนี้ก็สามารถเดินได้ แล้วไม่หกล้ม ซึ่งถ้าไม่สามัคคี ก็บอกแล้วว่า ประเทศจะประสบความหายนะ ไม่ได้ใช้คำว่าหายนะ แต่ก็คล้ายกัน ว่าถ้าไม่สามัคคีกัน ไม่ปรองดองกัน ประเทศชาติล้ม ถ้าล้มก็ ผลของการล้มนั้น มีหลายอย่าง ถ้าทางกายก็ ร่างกายกระดูกหัก และต้องเข้ารักษา บางทีรักษานานๆ ไม่มีสิ้นสุด ถ้าไม่ระวังประเทศชาติก็ล่ม เมื่อล่มเราจะไปอยู่ที่ไหน ล่มก็หมายถึงว่า ลงไป จม ล่มจม ถ้าเราไม่ระวังประเทศชาติล่มจม ล่มจมก็หมายความว่า ล่มลงไปในทะเล เพราะว่าเมืองไทยนี้ก็ติดทะเล ถ้าล่มไปล่มมา ก็ลงทะเล
       
       และสมัยนี้เขาก็ ขู่กันว่า น้ำทะเลจะขึ้น แล้วก็เพราะว่าอากาศมันร้อน แต่ทำไปทำมาก็ไม่ได้ร้อนจริง มาตั้งแต่ธันวาฯ นี้คนบ่นว่าอากาศเย็น อากาศหนาว ก็ไม่รู้จะเชื่อใครว่า ตอนนี้จะหนาวหรือจะร้อน แต่ว่าคำว่า ร้อน ร้อนจริงๆ คือ เหงื่อออก ร้อน เดือดร้อน ถึงเดือดร้อนมากกว่า ทุกคนที่มานั่งอยู่ที่นี่ก็จะเดือดร้อน ภาษาไทยใช้คำว่า เดือดร้อน ร้อนแล้วเดือด น้ำเดือดมันร้อน อากาศร้อนก็อากาศทำให้เราไม่สบาย ถ้า ไม่สบายแล้ว อยู่ไม่ค่อยได้
       
       ที่อากาศร้อน ก็เพราะว่าอากาศมันเจอความร้อนของพระอาทิตย์ ซึ่งเมืองไทยก็เคราะห์ดีอยู่เหมือนกันว่า อากาศร้อนไม่ได้เย็น ไม่ได้เย็นเหมือนอเมริกา เดี๋ยวนี้ที่อเมริกากำลังเดือดร้อน เพราะอากาศเย็น อากาศ หิมะตก ซึ่งตามปกติไม่น่าจะตกอย่างนี้ แต่ว่า อเมริกากำลังร้อน เดือดร้อนในความเย็น เมืองไทยนี้ ก็มีความเดือดร้อน ด้วยความเย็นเหมือนกัน แต่ว่าพูดว่าเดือดร้อน เราก็พูดถึงว่าเมืองไทย บ่นว่า เดือด ที่จริงไม่ได้เดือด แต่คนน่ะเดือด คนมันทำเดือด ทำให้คนเดือดร้อน แล้วเวลาเดือดร้อนนี่ มันไม่สบาย น้ำเดือดถึงจะมีประโยชน์ ต้มขายได้ แต่ว่าถ้าเดือดเฉยๆ ไม่มีประโยชน์ ทำให้คนเดือดร้อนเนี่ย สิ้นเปลืองเปล่าๆ แล้วก็เมื่อคนทำให้เดือดร้อน ที่ว่าสิ้นเปลืองเปล่าๆ แล้วก็บ่น บ่นว่า ประเทศลุกเป็นไฟ ก็ต้องระวังไม่ให้ลุกเป็นไฟ เพราะว่าจะทำให้ล่มจม ล่มจมอย่างนี้ ที่ต่างประเทศเขาบอกว่าเมืองไทยจะล่ม จะจม ความจริง ยังไม่ล่ม และยังไม่จม แต่ถ้าไม่ระวังก็จะล่ม จม ฉะนั้น ก็จะต้องระมัดระวัง หรือทุกวันนี้ไม่ปรองดองกัน เมื่อไม่ปรองดอง ไม่ปรองดอง ก็มีรู ก็จะล่ม ล่ม จมลงไป
       
       ที่จริงพยายามจะอุดช่อง ไว้อย่างมาก เช่น น้ำจะท่วม ก็ปิด กั้น ไม่ให้น้ำท่วม แต่ที่เขาทำ น้ำจะท่วม ก็ต้องสูบน้ำออกไปใส่ในทะเล ทะเลก็ มีน้ำมากเกินไป น้ำก็ล้นเข้ามาในพื้นแผ่นดิน แล้ว มันก็ ประเทศชาติก็ล่มจม ฉะนั้น การป้องกันไม่ให้ล่มจม จะต้อง ระวังไม่ให้น้ำขึ้นมากเกินไป ซึ่งถ้าน้ำขึ้นมามากเกินไป ก็ต้องแก้ไข จะแก้ไขนี่ มีหลายวิธี จะต้องทำเขื่อน แต่ว่าเขาด่ากันว่า ถ้าทำเขื่อน เท่ากับประเทศจะจม จมในน้ำ เพราะว่าตั้งเขื่อน น้ำก็ต้องขังเอาไว้ แต่ว่าการขังน้ำ โดยใช้เขื่อน มันมีหลายวิธี ซึ่งบางที ไม่เข้าใจ ทำเขื่อนแล้วก็ น้ำก็ท่วมบางแห่ง แต่ถ้าหากว่าทำเขื่อนแล้ว ไม่ระวัง ไม่ได้บริหารเขื่อนนั้นให้ดี มันก็อาจจะทำให้น้ำท่วม
       
       อย่างที่เคยพูดถึง เขื่อนป่าสักฯ เขื่อนป่าสักฯ นี้ ถ้าไม่ได้ทำ ถ้าไม่ได้ทำก็จะ เสียเงินเป็นพันล้านทุกปี แล้วก็เสียเงินอย่างนี้แล้ว ไม่ได้อะไรเลย เดี๋ยวนี้ ที่ได้ทำป่าสักฯ มา ทุกปีมีผลดี คือ ทำการเกษตร กสิกรรมได้ผล แล้วเมื่อได้ผลแล้วก็ได้รายได้ ถ้าไม่ได้ผลก็จะต้อง ก็จะต้อง
       
       ..นี่เขา (พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าทีปังกรฯ) น้ำท่วมทุ่ง นี่อย่างนี้น้ำท่วมทุ่งหรือ นี่เหมือนพ่อเขา พูดมาก ปู่พูดไม่มาก แต่เวลาพูดเขาก็ว่าบ้าง พูดมาก หาว่าน้ำท่วมทุ่ง ไอ้น้ำท่วมทุ่งนี่มันไม่ดี เพราะว่าเวลาท่วมทุ่งได้ทุ่งนั้นทำอะไรไม่ได้ พืชผลต่างๆ ก็เน่า ถ้าพืชผลเน่าก็เท่ากับทำให้ ทำลายพืชผลนั้น ซึ่งตามปกติพืชผลขึ้นมาสามารถที่จะขายได้แต่พืชผลที่เน่า ขายไม่ได้ พืชผลที่เน่าทำให้เสียหาย
       
       แต่ที่ปลื้มใจที่ป่าสักฯ นี่น้ำท่วมมีบ้างแต่น้อยมาก คือว่า แต่ก่อนนี้ทุกปีต้องเสียเงินเป็นพันล้านสำหรับแก้ไขเรื่องน้ำท่วม เสียหายไปพันล้านไม่มีรายได้เลยมีแต่รายจ่าย ถ้ามีรายได้ก็ไม่เป็นไร น้ำท่วมที่ เวลา มีน้ำท่วมขึ้นมา ความจริงก็มีรายได้เพราะว่า อย่างเช่น ข้าว ถ้าไม่มีน้ำก็แห้ง แห้งผาก ไม่มีผล แต่อย่างไรไม่มีผลอย่างนั้นยังงอกออกมาได้ ก็ยังมีข้าว แต่อย่างถ้าข้าวถูกท่วมและเน่า ต้องเสีย ข้าวนั่นเสีย ไม่ได้ผล มีแต่ทางเสีย ไม่มีทางได้ ฉะนั้นการที่ทำเขื่อนแล้วก็ ไม่มีน้ำท่วม ก็มีจ่ายเงินสำหรับค่าทำเขื่อน แล้วก็มีเสียหายเล็กน้อย จนถึงเดี๋ยวนี้ เมืองไทยก็มีรายได้มากกว่ารายจ่าย แต่ว่าถ้าไม่ได้ทำ โครงการป้องกันไม่ให้น้ำท่วม มีแต่รายจ่าย ไม่มีรายได้ แล้วอย่างนี้เราก็อยู่ไม่ได้
       
       อันนี้ พูดเป็นปริศนาว่า ถ้าไม่มีรายได้ ก็ไม่มีรายจ่าย เขาว่าถ้าไม่มีรายได้ ก็ไม่สามารถที่จะจ่ายเพื่ออยู่ดี มีแต่ต้องจ่าย สำหรับป้องกันน้ำท่วมเท่านั้น ป้องกันแล้ว ไม่มีกำไรเลย มีแต่เสีย ฉะนั้นก็ ที่คนเขาว่า ทำโครงการแล้วก็เสีย จริง เสีย เสียเงิน แต่ว่าไม่เสียผลประโยชน์ ฉะนั้น ก็ต้องคิดดีๆ ว่าที่ได้ทำโครงการนั้น ก็มีจุดประสงค์ที่จะให้มีรายได้ แต่ถ้าพูดอย่างที่เขาพูด จ่ายเงินเยอะแยะ ที่จริงจ่ายแยะ แต่ว่าไม่ได้เสีย เพราะว่ามีรายได้ เวลาพูดกลับไปกลับมาอย่างนี้ท่านก็งง ท่านมองหน้าว่า เอ๊ะจะไปไหน ไปน่ะ ต้องทำโครงการนี้ อะไรก็ตาม ก็จะต้องมีเหตุผล ก็ต้องบริหารงานการให้ดี
       
       พูดถึงบริหาร ข้างหน้านี้ก็มีฝ่ายที่จะเป็นรัฐบาล รัฐบาลก็คือการบริหาร แต่ว่าบริหารนี้มีทุกอย่าง บริหารโครงการ บริหารกิจการต่างๆ บริหารการเงิน ทุกอย่างจะต้องบริหารให้ดี ฉะนั้นถ้าไม่บริหาร ก็ล่มจม แต่คนที่ไม่ได้เป็นฝ่ายบริหาร มีแต่ ตำหนิติเตียนว่าไม่ทำ ที่จริง ฝ่ายบริหารเขาก็ทำ คนที่ติเตียนนั้นก็เป็นคนที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ตรงข้าม มีแต่ทำลาย ฉะนั้น ที่มาเมื่อ 2-3 วันนี้ ชักกลุ้มใจ ที่ฟังวิทยุ ที่เขาพูด พูดว่า เมืองไทยนี่ไม่ก้าวหน้าเลย แต่ความจริงก็ก้าวหน้า ถ้าไม่ทำอะไรเลยป่านนี้ก็ล่มจมแล้ว ถ้าไม่ทำ ก็ล่มจมเหมือนเวลาน้ำท่วม ล่มจม
       
       นี่พูดถึงน้ำมากเกินไปแล้ว เดี๋ยวหาว่าพูดน้ำท่วมทุ่ง แต่ว่ายังไงก็ตามต้องพูด วันนี้ตั้งใจจะต้องพูด ว่า ถ้าไม่ทำอะไร ทำแต่พูด ก็จะไม่ดี ก็พูดมามากแล้วในทาง คล้ายๆ ปรามไม่ให้พูด แต่อย่างไรก็ตาม วันนี้ท่านเงียบหมด ทุกคนเงียบ ก็หมายความว่า ท่านก็ตั้งใจจะไม่พูด เราก็เห็นว่าท่านไม่พูดเราก็จะไม่พูด แต่ก็พูดมากแล้ว
       
       แล้วก็ยังไงก็ตาม ก็จะต้อง อธิบายว่า ไปเข้าโรงพยาบาลนี้ เข้าๆ ออกๆ เข้าๆ ออกๆ หนังสือพิมพ์ก็ลง วันนี้เข้า เข้าแต่งสีชมพู ออกมาแต่งสี สีฟ้า เขาเหมือนตำหนิติเตียน ว่าทำไมเปลี่ยน ก็เข้าๆ ออกๆ ก็ต้องเปลี่ยนบ้าง ถ้าเข้าๆ ออกๆ และแต่งเครื่องแบบ มันน่าเบื่อ น่าเบื่อเขาก็ อย่าง อย่างท่านนายกฯ เขาก็แต่งเครื่องแบบ ท่านก็บอก น่าเบื่อ โอ๊ยน่าเบื่อ เบื่อหน้าแล้ว ถ้าเบื่อหน้าก็ไล่ออกซิ ไล่ออก แต่ท่านนายกฯ ไม่ได้ยิน เดี๋ยวหาว่าท่านนายกฯ เดี๋ยวนี้แก่แล้ว เขาว่าแก่ ที่จริงหนุ่ม หนุ่มนิดเดียว ของเราหนุ่มแบบพรุ่งนี้ จะอายุ 80 ไม่นึกเลยว่าจะถึงอายุ 80 80 ก็ใครจะว่าแก่ก็ไม่ว่า ใครตำหนิว่าแก่ ไม่ว่า เพราะว่าแก่จริงๆ แต่คนที่อายุ 60 นี้ไม่แก่ แต่ว่าท่านนายกฯ ก็น่าเบื่อ น่าเบื่อเพราะว่า เจอทีไรก็แต่ง แต่งเครื่องแบบขาวนี่ ความจริงควรจะแต่งสีอื่นบ้าง ของเรา วันนี้ไม่มีขาว สีขาว เป็นสีเหลือง แล้วเนกไทเป็นสีเหลือง แล้วก็มีสีชมพูด้วย ก็หมายความว่า เราก็ เราก็แก่แล้ว ไม่อยากแต่งตัวให้น่าเบื่อ
       
       วันนี้ก็เตรียมเสื้อคล้ายๆ ท่านองคมนตรี เสื้อเชิ้ตขาว และก็เสื้อ ไม่ใช่ท่านองคมนตรี ประธาน เสื้อสีน้ำเงินแก่ เราก็แต่งสีเทา ที่จริงแต่งงี้ก็ไม่น่าเบื่อ แต่ยังมีเนกไทสีเหลืองให้เก๋หน่อย ยังดีไม่ได้ใส่สีชมพู แต่วันนั้นใส่สีชมพู โหก็ตื่นเต้น เวลาใส่สีชมพูแล้วก็ใส่สีเขียว
       
       ใส่สีอะไรก็ได้ สีแดงก็ยังได้ สีแดงนี่เป็นกาลกิณีของเรา คนที่ว่าเป็นกาลกิณีของเรา ของเราไม่น่าจะใช้ นี่ยังไงตั้งแต่แม่ ท่านเกิดวันอาทิตย์ ท่านก็สีแดง พี่สาวก็เกิดวันอาทิตย์ พี่ชายก็เกิดวันอาทิตย์ ก็หมายความว่า เป็นสีแดง คนที่รับใช้ก็เกิดวันอาทิตย์ ยังดี ทองแดงนี่ดี ก็ไม่ได้เกิดวันอาทิตย์ เขาเกิดวันเสาร์ ก็เป็นสีม่วง ทองแดงสีม่วง เราก็ไม่เดือดร้อน แต่สีม่วงก็ดี วันก่อนนี้ใส่สีม่วง ก็เลยใส่ได้ทุกอย่าง ไม่เหมือนท่านนายกฯ ใส่เครื่องแบบขาวทุกวัน ทุกครั้ง มันน่าเบื่อ ก็จริง น่าเบื่อ แต่ว่าท่านเรียบร้อย แล้วก็แต่งขาว ท่านทำงานได้ดี ก็เลย ถ้าทำงานได้ดี ก็ไม่น่าเบื่อ
       
       ท่านผู้หญิงแต่งสีเหลือง สีเหลือง แต่เหลืองอ๋อย สีเหลืองเนี่ย ความจริงตามเรื่อง ต้องเป็นสีค่อนข้างเหลืองอ่อนมาก อย่างวันออก เมื่อวานนี้ใส่สีเหลือง สีเหลืองอ่อน นั่นน่ะเป็นสีเหลืองที่ถูกต้อง เพราะว่าเป็น สีเหลืองที่สว่างของพระจันทร์ ก็บรรยาย นี่เขาให้ มีกระต่ายอยู่ด้วย ก็เลยเป็นสีเหลืองที่ถูกต้อง แต่มาพูดบอกว่า ท่านนายกฯ แต่ง แต่งขาวนี่ ก็ได้เหมือนกัน เพราะว่าวันจันทร์ก็เป็นสีขาวก็มี เพราะฉะนั้นก็จะบอก ใครมาบอกว่าท่านนายกฯ น่าเบื่อ มาบอกว่าน่าเบื่อ น่าเบื่อไม่ได้ แต่งสีขาวสวยมาก ดีมาก แล้วทำงาน อะไรก็คล่องแคล่ว ไม่ใช่ทำงานไม่ดี ทำงานดี สีขาว ก็หมายความว่า หมดจดดี
       
       แล้วก็ ตั้งแต่ ครั้งแรกที่ คนเขาตำหนิ เมื่อปีที่แล้วไปบอกว่า นายกฯ อายุมาก ก็เปรียบเทียบกับนายกฯ เก่า นายกฯ เก่านั่นน่ะ เขาเด็กกว่า แต่ก็ไม่เท่าไหร่ ก็แก่ นายกฯ กำลังดี 60 กว่าๆ ก็กำลังดี ไม่เหมือนเรา เราแก่เกินไป เราแก่ แล้วก็นี่ท่านประธานองคมนตรีก็ยิ้มๆ บอกว่า ท่านก็แก่กว่า แต่ท่านเก่ง ท่านแก่กว่า ท่านก็แข็งแรง ท่านแข็งแรง 80 กว่านี่ กำลังดี พรุ่งนี้ข้าพเจ้าก็จะ 80 กว่า กำลังหนุ่ม กำลังแข็งแรง คนอื่นไม่แข็งแรง ยังไม่ 80
       
       พูดถึง 80 ก็มีอยู่ว่า พี่สาวอายุ 84 ท่านค่อนข้างจะแก่ แล้วเมื่อวาน เมื่อวานนี้เราไปเยี่ยม ที่จริงไม่ควรจะ ควรจะมาพักที่สวนจิตรฯ นี่ แต่ท่านไม่สบาย ก็ไม่สบายอยู่มาก ก็ต้องไปให้กำลังใจท่าน วันนี้ก็ไปไม่ได้เพราะว่ามีงาน พรุ่งนี้ก็ไปไม่ได้ มะรืนนี้ก็ไปไม่ได้ แต่ว่าต้องไปเยี่ยม ท่านไม่สบาย
       
       แต่ว่ามีอยู่ว่า ประชาชนไปเยี่ยมอยู่มากมาย ที่โรงพยาบาล มีประชาชนไปเยี่ยมเต็มลาน ห้องชุมนุมเต็ม ก็เลยทำให้สบายใจว่ามีคนเอาใจใส่คนที่ไม่สบาย ให้กำลังใจ วันนี้ต้องชมคนไทยว่า คนไหนไม่สบาย ก็ให้กำลังใจ เพราะว่าคนไหนไม่สบาย รู้ว่ามีคนเอาใจใส่ ก็สบาย อย่างที่เข้าโรงพยาบาล ไม่รู้ตัวว่าไม่สบาย เขาหาว่าเราจะแย่ ก็ดูแล คนเขาว่าว่าพิการที่สมอง สมองเรา เราก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไร ทำไปทำมาบอกว่าเป็นที่ลำไส้ เขาบอกว่าพิการ หรือป่วยที่ลำไส้ เขาก็หาใหญ่ ตามธรรมดาลำไส้ที่พิการ เขาจะดูทางซ้าย แต่ทำไปทำมากลับดูว่าเป็นพิการทางขวา ขวาของเรา เขาก็ดูทางซ้าย ทางซ้ายไม่มีอะไร เขาก็เคาะใหญ่ เคาะมา ไม่เป็นไร แท้จริงเป็นทางขวา เขาก็บอกว่าประหลาด ว่าพิการทางขวา
       
       เรานึกว่าตัวเราเป็นประหลาด เวลาดูว่าป่วยทางไหน ก็มาดู ว่าป่วยทางขวา ก็แล้วไป แต่ทีหลังทำไปทำมาก็เรียบร้อย ดูแล้วไม่เป็นแล้ว ไม่เป็นแล้ว เขาก็บอกว่าเป็นที่สมอง เป็นที่สมองไม่ใช่ของเรา เป็นที่สมองของหมอ เพราะว่าพิการ ที่จริงพิการที่สมองของหมอ แล้วเสร็จแล้วไปเข้าเครื่อง ในเครื่องทำโป๊งๆๆๆๆ ว่าไม่เป็นอะไร ไม่มีพิการ ก็เลยออกจากโรงพยาบาลดีกว่า ถ้าอยู่ในโรงพยาบาลจะพิการจริงๆ เพราะว่าอยู่โรงพยาบาลนี่แย่ เกือบจะเปลี่ยนโรงพยาบาล เปลี่ยนไปโรงพยาบาลที่อยู่ฝั่งนี้ ไปอยู่ฝั่งโน้น จะเป็นบ้า แล้วก็นึกไป ไปดูว่าทำไมเป็นบ้า เป็นบ้าเพราะน้ำมันจะท่วม น้ำจะท่วม น้ำมันขึ้นเลย ขึ้นไปขึ้นมาแล้วใครมาบอกว่าน้ำจะท่วม แต่น้ำไม่ท่วม เพราะมีโครงการ มีโครงการที่พระประแดง แต่ถ้าพูดไปพูดมาเขาเอาเรือของกองทัพเรือ เขาสร้าง เรือใหญ่ เขาบอกว่าให้ไปเรือนี้ ก็เลยเอาเรือนั้นมาจอด เรือสวยด้วย ก็เลยร่ำลือกันใหญ่ว่าพรุ่งนี้จะเสด็จฯ เรายังไม่ไป เพราะว่ามีงาน มีงานตลอดปี ตลอดทั้งเดือน ก็เลยต้องปฏิเสธ เขาบอกว่า ไม่ใช่พรุ่งนี้ มะรืนนี้สิไป บอกว่าจะไป จะไปเยี่ยมโครงการที่พระประแดง บอกว่ายังไม่ไป ไม่เชื่อ แต่ทำไปทำมาก็เชื่อ เรือไม่เอามาแล้ว ไม่งั้นเอาเรือมาจอด ให้เราไป เราก็เลยบอกว่าเรือนี่ใช้น้ำมัน เปลืองน้ำมันเหมือนกัน แต่เราจะใช้ไบโอดีเซล เขาบอกว่าใช้ไม่ได้ ถ้าใช้ไม่ได้ เราไม่ไป แต่เรือที่เป็นเรือแท็กซี่ เขาใช้ไบโอดีเซลได้ เดี๋ยวนี้กำลังพัฒนาไบโอดีเซล เพราะว่าถ้าใช้ดีเซล เปลือง แล้วก็ดีเซลมันจะหมดโลกแล้ว แต่ไบโอดีเซลแบบฝรั่ง 10 เปอร์เซ็นต์ หมายความว่าไบโอเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ เราไม่ยอม เราจะใช้ไบโอดีเซล 100 เปอร์เซ็นต์ หมายความว่าดีเซลแบบไบโอ แบบพืช ใช้ 100 เปอร์เซ็นต์
       
       อย่างคราวก่อนนี้ไป แล้วก็นายกฯ ใช้ไบโอ 100 เปอร์เซ็นต์ ไบโอ ใช้น้ำมันแบบแก๊สโซฮอล์ 100 เปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่ 10 เปอร์เซ็นต์ อย่างที่เขาใช้ ขึ้นภูเขา ขึ้นตรงเขื่อน ขึ้นชัน เขาก็ไปได้ดี รถใช้น้ำมันแก๊สโซฮอล์แบบของเรา ก็ขึ้นได้ดี แต่ว่ามาถึงนี้น้อยหน่อย ราคาถูกกว่า ถูกกว่าดีเซลเดี๋ยวนี้ ก็ใช้ดีเซลแบบแก๊สโซฮอล์ มาตอนนี้จะใช้ดีเซลแบบน้ำมันปาล์ม น้ำมันปาล์ม 100 เปอร์เซ็นต์ จะใช้ได้ ไม่ต้องใช้ดีเซลสั่งมาจากเมืองแขก ถ้าเราใช้ดีเซลจากเมืองแขกอีกหน่อยก็หมด อีกหน่อยหมด เดี๋ยวนี้เขาก็มี เขาก็ไม่ใช้แต่จะเก็บเอาไว้สำหรับมาขายให้เรา เราต้องเสียแพงๆ เราจะใช้ไบโอดีเซลแบบน้ำมันปาล์มที่เราปลูกเอง เราปลูกเองอาจจะมีน้อยหน่อย ก็ใช้น้อย อย่าไปฟุ่มเฟือยใช้มากเกินไป น้ำมันใช้น้อยๆ หน่อย แต่เราจะมีใช้ ปลูกต้นปาล์มแล้วมาทำเชื้อเพลิง ต้นปาล์ม มาทอดปลาอะไรต่างๆ ได้ แล้วก็มาใส่ในรถดีเซล ได้ใช้แล้วก็ใช้ได้ มันวิ่งช้าหน่อย วิ่งช้าก็ไม่เป็นไรเราอย่าเร่งรีบ ชีวิตอย่าให้เร่งรีบมากเกินไป แต่ราคาก็ถูก ฉะนั้น คือหลักว่า ใช้ของราคาไม่แพงเกินไป อาจจะไม่มีประสิทธิภาพเท่ากับไฮสปีดดีเซล แต่ก็ไปได้ ก็ขอให้คิดว่าทำอะไรต้องประหยัด คนก็ว่า ประหยัด ประหยัดดีกว่าไม่มีเลย ถ้าไม่มี ถ้าไม่มีดีเซลเราก็ต้องไปซื้ออยู่ดี
       
       เราไปซื้อก็มี 2 แห่งที่เขาขายเป็นสำคัญ ก็คือ ของแขก ของฝรั่ง ของฝรั่งก็คืออเมริกัน เขาไม่ ของอเมริกันเขาไม่ค่อยขาย เขาบอกเขาไม่มี แท้จริงเขามีเยอะ แต่ว่าเขาไม่ขายเพราะว่าเขาเก็บเอาไว้มาขายให้เราแพงๆ ที่จริงน้ำมันจะเป็นดีเซล หรือน้ำมันเบนซิน มันราคาไม่ถึงที่เขาขายกัน จนกระทั่งเขาแย่เพราะว่าเขาขายแพงเหลือเกินเลยขายไม่ได้ ขายไม่ออก บางทีต้องลดราคา เราซื้อน้ำมันราคาถูกของเราเอง ถูกกว่าของฝรั่ง ของแขก แล้วก็อาจจะคุณภาพกำลังน้อยกว่าดีเซลที่ขุดจากดิน แต่ที่จริงที่ขุดจากดินนั้นราคาไม่น่าจะแพงอย่างนั้น แต่เราโลภอยากได้น้ำมันที่มีกำลังก็เลยยอมเสียเงิน เสียเงิน ซึ่งเราควรจะไปใช้อย่างอื่น
       
       ฉะนั้นการที่เราเสียรู้ทั้งฝรั่ง ทั้งแขก เสียเงินให้เขา ฝรั่งกับแขกเขาได้เงินเยอะๆ ก็ไปซื้ออาวุธ เขาสลับสู้รบกันเอง อิรักเขาก็มีน้ำมันมาก แต่ว่าเขาไม่ขาย เขาไม่ขายก็ขายไม่ได้ไม่มีโรงที่จะกลั่น ก็ขายให้เราแล้วเราเอามากลั่นแล้วเราก็ขายให้แขก แต่เขาซื้อในราคาถูกเขาขายในราคาแพง ไอ้นี่มันไม่ค่อยถูกหลักการค้า การค้าที่รัฐบาลมีผู้เชี่ยวชาญการค้า ต้องขายอะไรให้ราคาแพงจะได้มีกำไรแล้วซื้อราคาถูก แต่เราทำตรงข้าม เราซื้ออะไรราคาแพง ขายราคาถูก อย่างนี้เราแย่ เพราะเราไม่มีทางจะขายอะไรราคาแพง เพราะบอก อู้..เขาขาดทุน เวลาไปที่ร้านบอก ผมขาดทุน เป็นเสียงภาษาแขก เสียงภาษาจีน ภาษาฝรั่ง เขาต้องบอกเขาขาดทุน ถ้าเราขายในราคาแพง โห..มันแพงเกินไป แล้วก็เลยซื้อไม่ได้ เขาบอกเขาซื้อไม่ได้ เพราะว่าเวลาจะซื้อเขาเขาก็ขายไม่ได้เขาขาดทุน
       
       ที่จริงเราคนไทยเราใจดีเกินไป เรายอมขาดทุน ความจริงถ้าเราขายอะไรไม่ให้ขาดทุน ซื้ออะไรไม่ให้ขาดทุน เรารวย เมืองไทยนี่รวย แต่ว่าเราใจดีเกินไป ต่างประเทศเขาบอกเขาขาดทุน ลงท้ายก็เชื่อเขา ไม่ดี เราขาดทุนไม่ได้ ไม่รู้รัฐบาลชุดนี้จะซื้ออะไรขายอะไรให้ขาดทุนหรือเปล่า แต่ก่อนนี้ขาดทุนเสมอ ฉะนั้นเราจะต้องพยายามจะทำอะไรที่เราไม่ขาดทุน คือทำเอง ต้องทำเอง
       
       แล้วที่รัฐบาลสนับสนุนเศรษฐกิจพอเพียง พอเพียง หมายความว่า เราไม่ทุกข์ว่าเขาจะว่าว่าเราเอากำไรมากเกินไป เราไม่เอากำไรมาก เราไม่ทำให้ขาดทุน เราไม่ทำให้มีกำไรมากเกินไป เพราะเราขายกันเอง ก็กันเอง ก็ไม่ต้องขายแพง กันเองไม่ต้องซื้อแพง ฉะนั้นเศรษฐกิจพอเพียงไม่ได้หมายความว่า ขาดทุน ขาดทุนก็ขาดทุน แต่ว่าขาดทุน กำไร ของเราเองกันเอง นี่พูดถึงเศรษฐกิจพอเพียงมาหลายปีแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจกัน เพิ่งมาเข้าใจเดือนหนึ่ง สองเดือนนี่ ฉะนั้นก็ขอให้ไปศึกษาต่อในเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง พอเพียงคืออะไร ไม่ใช่เพียงพอ คือว่าไม่ได้หมายความว่าให้ทำกำไรเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง ทำกำไรก็ทำ ถ้าเราทำกำไรได้ดี มันก็ดี แต่ว่าขอให้มันพอเพียง ถ้าท่านเอากำไรหน้าเลือดมากเกินไป มันไม่ใช่พอเพียง
       
       นักเศรษฐกิจเขาว่าพระเจ้าอยู่หัวฯ นี่คิดอะไรแปลกๆ ก็แปลกสิ ขายไม่ให้ได้กำไร ซื้ออะไรไม่ขาดทุน เป็นเศรษฐกิจพอเพียง คือไม่ต้องหน้าเลือด แล้วไม่ใช่จะมีกำไรมากเกินไป หรือน้อยเกินไป ให้พอเพียง ไม่ใช่เรื่องของการค้าเท่านั้นเอง เป็นเรื่องของการพอเหมาะพอดี เราทำพอเหมาะพอดีก็ดี พูดไปพูดมาเรื่องเดี๋ยวก็จะเกิดเอา
       
       เราสร้างเรือ เราสร้างเรือให้พอเพียง เรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง นั่นน่ะมันไม่พอเพียง มันเล็กเกินไป ยังเล็กเกินไป ก็อาจจะควรใหญ่กว่าหน่อย แต่ถ้าใหญ่เกินไป ไม่พอเพียง ถ้าเล็กเกินไปก็ไม่พอเพียง เรือที่เขาจะทำ เรือดำน้ำ เรือดำน้ำดำลงไป ไปปักเลนเลย เดี๋ยวเขาโกรธเอา ว่าเรือแรงๆ ไป ดำน้ำ ไม่พอ ใครมาเครื่องบิน เห็นแจ๋วเลย ต้องไปจมเลนถึงจะไม่เห็น แล่นๆ ไปปักเลน ถ้าอยากไปที่ๆ ลึก ก็ไปอยู่นอกเส้น ก็รู้สึกว้าเหว่ ไกลกัน ไอ้เรือดูแลใกล้ฝั่งนี่ดีกว่า แต่ลำที่เราสร้างก็ใช้ได้ดีแล้ว แต่ที่ควรจะสร้างต่อไปให้ใหญ่กว่านี้ ใหญ่กว่านี้หน่อย แต่ตอนนี้คงไม่มีเงินแล้ว ต้องใหญ่กว่าหน่อย เพราะว่าถ้าไม่ใหญ่พอ จะไม่สามารถที่จะปฏิบัติการอย่างต่อเนื่อง
       
       นี่พูดกลายเป็นราชการลับ ถ้าพูดราชการลับว่า เรือที่ควรจะซื้อคือเรือของรัสเซีย เรือที่เขาสร้างใหม่ ใหญ่กว่าที่เราสร้างไม่มาก นั่นจะมีประสิทธิภาพสูงสุด ถ้าซื้อของรัสเซียราคาไม่ถึงครึ่งของเยอรมัน ของอเมริกัน อเมริกันก็โกรธแน่เราไปซื้อของรัสเซีย ลองไปดู ลองไปดูเรือของรัสเซีย แต่เขาอาจจะไม่ขายให้ก็ได้ ลงท้ายทำไมทำมาเขาอาจจะขายในราคาแพง แต่ความจริงก็ควรจะขายเรา ขายเรา ไปขอเขาดู มันของรัสเซียดีจริงๆ แต่รู้ไม่ได้เดี๋ยวเขาขายให้เราลำโปเกโปเกก็ได้
       
       เนี่ยพูดความลับราชการ แต่เมืองไทยความลับราชการก็เผยเรื่อย เผยความลับราชการ ก็ไม่รู้ละ ทองแดง ถ้าเผยความลับราชการก็อาจจะดีก็ได้ เพราะว่าความลับราชการก็ไม่ได้เรื่องอยู่ดี ยังไงก็จะทำอะไรก็มาเผยกันหมดก็ได้ ทุกกองทัพ กองทัพเรือ ก็เรือดำน้ำ กองทัพอากาศ ก็มีเรืออะไร สมัยใหม่ แต่เดี๋ยวนี้เกิดจะมาซื้อลำนิดเดียวแต่ราคาแพงเหมือนเราลำใหญ่ แต่ตอนนั้นจะซื้อลำใหญ่ราคานิดเดียวเหมือนลำเล็ก
       
       แต่ว่า แต่ก่อนจะซื้อเครื่องบินลำใหญ่ในราคาลำเล็กก็ชอบกลอยู่นะ ก็รัสเซียเหมือนกัน ทำไปทำมาจะซื้อเรือรัสเซีย เรือบินรัสเซีย เราไม่เห็นด้วย แต่จะซื้อเรือน้ำรัสเซียก็น่าใช้ กองทัพบก กองทัพเรือ กองทัพอากาศ ก็ชวนกันซื้อเครื่องบิน อย่าซื้อเรื่องบินรัสเซีย ซื้อเรือรัสเซีย ไม่อย่างนั้นจะชนกัน เรือของรัสเซีย เรือน้ำของรัสเซีย เข้าใจว่าดี เรือบินของรัสเซีย เข้าใจว่าใช้ไม่ได้ เพราะไปดู
       
       นานๆ ทีได้พบกันก็ต้องปรารภกันว่าอะไรควรจะทำ ไม่ควรจะทำ เรือบิน ก็ตกลงกันแล้วแต่ถึงเวลาได้เรือบินมาน่าจะล้าสมัยแล้ว 2 ปีกว่าจะได้ 2 ปีคงล้าสมัยแล้ว เรือบินไม่ใช่รัสเซีย เรือบินของสวีเดน ก็ดูดีเพราะว่าลำมันไม่ใหญ่ กองทัพบกก็จะไปซื้อรถล้าสมัย ล้าสมัยเหมือนกัน
       
       เอ้อ คนไทยนี่ชอบซื้ออะไรล้าสมัย แต่เอามาเล่นก็ดีเหมือนกัน รถถังล้าสมัย แต่เมืองไทยนี่ใช้รถถังทันสมัยมันใช้ไม่ได้ มันจมเลน จมเลนแล้วก็ ถ้าจมเลนปั๊บมันก็หมดสมัย มันลำบากที่จะซื้อ เดี๋ยวนี้จะซื้อ รัฐบาลก็หมดสมัยแล้ว อีกหน่อยก็หมดสมัย อีกไม่กี่เดือนก็หมดสมัย เอาไว้ให้รัฐบาลใหม่เขาซื้อ รถถัง รถอะไร แต่อย่างนี้แนะนำการซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ที่ประชุมนี้ ที่ประชุมนี้ก็ใหญ่กว่าสภาฯ นะ มีคนมากกว่า มีคนตั้ง 20,000 คน เขาฟังข้างนอกเขาก็งง เดี๋ยวว่าพูดเรื่องอะไร
       
       ยังไงก็ตาม ที่พูดอย่างนี้นะให้เห็นว่าเราต้องคิดดีๆ ว่าจะซื้อ จะซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์จะซื้อยังไง รู้สึกว่าท่านก็คงงงหมดแล้วว่าไม่ได้พูดถึงพลเรือน ว่าจะซื้ออะไร มีแต่จะซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ แต่ว่าอาวุธยุทโธปกรณ์ก็ต้องซื้อ ต้องมี เพราะว่าเดี๋ยวนี้น้ำท่วมก็ใช้กองทัพ กองทัพบก กองทัพเรือ กองทัพอากาศ ไปช่วยชาวบ้าน ฟากพวกพลเรือนไม่มีอาวุธที่จะไปช่วยพวกที่เดือดร้อน พวกที่ต้องการใช้ เรียกว่าอาวุธสำหรับช่วยประชาชน ยังไงพลเรือนก็ต้องมีอาวุธละกัน
       
       แต่ก่อนนี้พูดถึงตำรวจ เป็นกองทัพ แต่เดี๋ยวนี้เขาไม่เป็นแล้ว แต่ว่าต้องใช้อาวุธสำหรับช่วยชาวบ้าน คงต้องเลิกพูด เพราะว่าถ้าพูดมากเดี๋ยวท่านก็งอนว่า จะมาใช้เงินเยอะแยะ ไหนๆ เรารวยแล้ว เดี๋ยวนี้เรารวย เงินบาทมีราคาสูง สูงเกินไปก็ใช้ซิ เงินบาทสูงเกินไปก็ใช้ ใช้ในที่ที่ควร ไม่ทราบ เราเดี๋ยวนี้ไม่รู้เรื่อง อาจจะเป็นที่หมอเขาว่า สมองเราฝ่อ แต่เรารู้สึกสมองเราไม่ฝ่อ แต่เขาว่าว่าเราฝ่อ ฟังว่ารัฐบาลหรือเมืองไทย ประชาชน มีเงินเยอะ มีเงินเกิน ก็ใช้สิ เขาหาว่าเราเศรษฐกิจพอเพียง คำว่า พอเพียง ถ้ามีเงินก็ต้องใช้ ไม่ใช่ขี้เหนียว ถ้ามีเงินไม่ต้องขี้เหนียวซื้อไปเถอะอะไรก็ตาม เครื่องบิน เรือ รถถัง ซื้อ ถ้ามีเงินเยอะ ก็ถือว่าสนับสนุนให้จ่าย เดี๋ยวนี้เขา ในหนังสือพิมพ์เห็นรึเปล่า ว่าเขาสนับสนุนให้จ่าย ถ้ามีก็จ่าย แต่ถ้าไม่มีก็ระงับหน่อย มันเป็นอย่างนี้คนเราก็พูดเกินไปเสมอ อย่าให้เขา
       
       ตอนนี้ ที่ท่านมาให้พร อวยพร ก็นับว่าดีมาก ทำให้มีกำลังใจ แต่ไม่ทราบว่าคิดถูกหรือไม่ถูกเพราะว่า ท่านไม่ได้บอกอะไร เรามีเงินเยอะใช่ไหม ดูท่าทางว่ามีเงินเยอะ ก็ถ้ามีเงินเยอะก็จ่าย ใช้เงินให้สมกับที่เรามีเงิน ถ้าไม่มีเงินแล้วจ่ายจะอันตราย แต่ถ้ามีเงินและไม่จ่ายก็อันตรายเหมือนกัน เพราะว่า คนที่มีเงินแล้วไม่จ่าย หมายความว่า จะเก็บไว้ทำอะไร บางคนมีเงินแล้วไม่จ่าย ให้คนอื่นจ่าย ก็หมายความว่า คนที่ไม่มีเงินบอก ใช้เงินเถอะ เพื่อที่จะได้กำไร คนที่มีเงินยิ่งอยากได้กำไร อย่างนี้ไม่ดี ฉะนั้นก็ต้อง คนที่มีเงินก็จ่าย แล้วก็ช่วยคนที่ไม่มีเงิน นี่รู้สึกตัวว่าพูดอะไรที่ถูกต้อง คนที่มีเงินต้องจ่ายคนที่ไม่มีเงินต้องไม่จ่าย แต่คนเขาคิดตรงข้าม คนที่ไม่มีเงินต้องจ่าย อย่างสมัยนี้ คนไม่มีเงิน ให้ใช้เงิน ใช้เงินมากๆ เพราะว่าถ้าคนไม่มีเงินใช้เงินมากๆ ก็ต้องไปกู้ คนที่มีเงินมากๆ ก็ได้กำไร ไม่พอเพียง
       
       ก็ยังไงก็ ขอให้ที่ท่านมานี่ ได้ผลไปคิด ให้ไปคิดว่าควรจะทำอะไร แล้วท่านก็มีความคิดดีอยู่แล้ว อย่าไป ที่พูดว่า อย่าไปมีปมด้อยว่าไม่มีความคิด ว่าซื้อเรือ ซื้อเครื่องบิน ซื้อรถถัง ก็ไปซื้อเถอะ เรือน่ะ สร้างเอง ให้เขาสร้าง เรืออันไหนที่สร้างไม่ได้ ไปสร้างที่อื่น แล้วก็ไปสร้างที่ๆ เขาแล่นๆ ไปมันคลอนหมด ไปซื้อเรือที่แล่นๆ จะไปสู้กับเขาไม่ได้ เพราะว่ามันคลอนหมด สร้างเองดีกว่า นี่เขางงว่าทำไมยุให้สร้างเรือ สร้างเรือเอง ให้คุณภาพดี ไม่ให้คลอน แต่ก็ต้องมีเงินไปสร้างเอง มันตก
       
       ก็ยังไงก็ คงพูดมากเกินไป ทองแดงก็เมื่อย แต่พูดอะไรก็เห็นด้วยล่ะนะ อ้าว ยังไม่ไป ยังไม่ไป ก็ขอบใจที่ท่านมา ขอให้ท่านสามารถที่จะมีจิตใจที่เข้มแข็ง แข็งแรง แล้วก็เพื่อที่จะทำอะไรให้เป็นประโยชน์แก่ส่วนรวม ก็จะเป็นประโยชน์แก่ท่านเอง ก็ขอขอบใจอีกทีที่มา"

ref: http://www.manager.co.th/Home/ViewNews.aspx?NewsID=9500000143982

"SET50 Index Option" เพิ่มพลังเงินทุน...คุ้มครองความเสี่ยง

หลังจากที่ตลาดอนุพันธ์(ประเทศไทย) หรือ "TFEX" ปล่อยสินค้าตัวแรกเข้ามาทำการซื้อขายได้ระยะเวลาหนึ่งแล้วนั่นก็คือ "SET50 Index Futures"

ในวัน "จันทร์ ที่ 29 ตุลาคม 2550" นี้ ตลาดอนุพันธ์(ประเทศไทย) หรือ (TFEX) จะมีสินค้าใหม่ตัวที่ 2 เข้ามาทำการซื้อขายกัน คือ "SET50 Index Option" ซึ่งสามารถจะทำกำไรได้ทั้ง "ตลาดขาขึ้น" และ "ตลาดขาลง" เช่นเดียวกับการลงทุนในฟิวเจอร์ส

นอกจากนี้ หากผู้ลงทุนอยู่ใน "ฝั่งซื้อ" ยังสามารถที่จะจำกัดผลขาดทุนเอาไว้ได้ ในขณะที่ฝั่งของกำไรสามารถมีได้ไม่สิ้นสุด ซึ่งถือเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของออปชั่นก็ว่าได้

การมีออปชั่นจึงเป็นการช่วย "เติมเต็มตลาดทุน" ให้มีความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น โดยผู้ลงทุนจะมีเครื่องมือในการลงทุนที่สามารถจะนำไปใช้ในการบริหารความเสี่ยงได้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น และยังเป็นการเพิ่มความน่าสนใจให้กับตลาดทุนไทยได้อีกด้วย

Fundamentals สัปดาห์นี้ จะนำผู้ลงทุนทุกท่านไปทำความรู้จักกับ SET50 Index Option เป็นการอุ่นเครื่องกันก่อนที่จะมีการซื้อขายจริงในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้านี้

......................................

ออปชั่นช่วยเติมเต็มตลาดทุนให้สมบูรณ์

ในช่วงก่อนที่ "SET50 Index Option" จะเข้าทำการซื้อขายในวันจันทร์ที่ 29 ตุลาคม 2550 นี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทุกภาคส่วนได้มีการจัดอบรม เพื่อให้ความรู้กับนักลงทุนเกี่ยวกับ SET50 Index Option มาอย่างต่อเนื่อง Fundamentals จึงหยิบเรื่องนี้มานำเสนอก่อนที่จะมีขายกันจริง

@ออปชั่นคือ ตราสารสิทธิ

เกี่ยวกับเรื่องนี้ "ภาคภูมิ ภาคย์วิศาล" ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ บล.ทิสโก้ อธิบายให้ฟังว่า "ออปชั่น(Option)" คือ "ตราสารสิทธิ" ที่ให้สิทธิแก่ผู้ถือในการ "ซื้อ" หรือ "ขาย" สินค้าอ้างอิงในอนาคตใน "ราคาใช้สิทธิ" พูดง่ายๆ ให้สิทธิวันนี้ในการที่จะซื้อหรือขายสินค้าอ้างอิงในอนาคต เนื่องจากออปชั่นเป็นตราสารสิทธิคนที่มีสิทธิจะใช้หรือไม่ใช้สิทธิก็ได้ เราจะใช้สิทธิก็ต่อเมื่อเราได้ประโยชน์ ถ้าเราเสียประโยชน์เราก็จะไม่ใช้สิทธิ

คนที่มีออปชั่นอยู่หรือคนที่ซื้อออปชั่น เรียกว่า "ออปชั่น โฮลเดอร์(Option Holder)" ศัพท์ทางการเงินเรียกว่า "Long Position" คือคนซื้อออปชั่นนี้จะมีสิทธิในการซื้อหรือขายสินค้าอ้างอิงในอนาคต ถ้าถึงเวลาที่จะต้องใช้สิทธิแล้วเขามองว่าใช้สิทธิไปแล้วไม่เกิดประโยชน์ เขาก็จะไม่ใช้สิทธิและปล่อยให้ออปชั่นนั้นหมดอายุไป

ส่วนคนที่ขายสิทธิให้ไปเรียกว่า "ออปชั่น ไรเตอร์(Option Writer)" ศัพท์ทางการเงินเรียกว่า "Short Position" คือ คนขายออปชั่นจะมีภาระผูกพันที่จะต้องรับซื้อสินค้าอ้างอิงหรือขายสินค้าอ้างอิงให้กับผู้ที่มาใช้สิทธิ

"เพราะฉะนั้นคนซื้อออปชั่นมีสิทธิ คนขายออปชั่นมีภาระผูกพันที่ต้องปฏิบัติตามเมื่อมีผู้มาใช้สิทธิ"

เมื่อออปชั่นเป็นสิทธิ สิทธินั้นเราจะ "ใช้" หรือ "ไม่ใช้" ก็ได้ เพราะฉะนั้นใครจะอยากมาให้เราฟรีๆ เพราะฉะนั้นคนที่อยากจะได้สิทธิต้องจ่ายเงินในการที่จะซื้อออปชั่น จึงจะได้ตัวออปชั่น ซึ่งราคาที่จ่ายไป หรือราคาของออปชั่นเรียกว่า "ค่าพรีเมียม(Premium)"

ส่วนคนที่ขายออปชั่นก็รู้ว่า คนที่ได้สิทธิจะมาใช้สิทธิก็ต่อเมื่อเขาได้ประโยชน์ คนขายออปชั่นก็จะเสียประโยชน์เพราะฉะนั้นคนขายออปชั่นก็มีโอกาสที่จะเบี้ยวได้ เพราะตัวเองเสียประโยชน์ เพื่อเป็นการป้องกันคนขายสิทธิเบี้ยว คนขายออปชั่นต้อง "วางหลักประกัน" หรือ "มาร์จิน" ต่างกับฟิวเจอร์ส ที่ต่างฝ่ายต่างมีภาระผูกพัน เพราะมีโอกาสเบี้ยวได้ทั้งคู่ถ้าตัวเองเป็นฝ่ายเสียประโยชน์ เพราะฉะนั้นฟิวเจอร์สต้องวางมาร์จินทั้งคู่

@ประเภทของออปชั่น

ภาคภูมิ บอกว่า เวลาเราบอกว่าวันที่ 29 ตุลาคม 2550 จะมีออปชั่นให้ลงทุนนั้น ออปชั่นจะมี 2 ประเภท คือ "Call Option" และ "Put Option" โดย Call Option คือ "สิทธิในการซื้อ" สินค้าอ้างอิงตามจำนวน ราคา และภายในระยะเวลาที่กำหนด โดยผู้ที่ซื้อ Call Option จะใช้สิทธิเมื่อราคาสินค้าอ้างอิงสูงกว่าราคาใช้สิทธิในการซื้อ เรียกว่าใช้สิทธิไปแล้วซื้อได้ถูกกว่าของจริงในตลาดย่อมได้ประโยชน์ผู้ลงทุนก็จะใช้สิทธิ สมมติหุ้น ปตท.ราคาในตลาดอยู่ที่ 250 บาท แต่ราคาใช้สิทธิของออปชั่นอยู่ที่ 200 บาท อย่างนี้ผู้ลงทุนก็อยากใช้สิทธิ เพราะใช้สิทธิแล้วซื้อได้ถูกกว่าของจริงในตลาด ซึ่ง call option จะคล้ายกับวอร์แรนท์ในบ้านเรา

"ยิ่งราคาสินค้าอ้างอิงสูงขึ้น ทำให้เราซื้อได้ถูกกว่าราคาจริงมากขึ้น ราคาของออปชั่นนั้นก็จะมีมูลค่ามากขึ้น ราคาของออปชั่นจะปรับตัวตามราคาสินค้าอ้างอิง สรุปว่า Call Option ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงสูงกว่าราคาใช้สิทธิเราจะใช้สิทธิ ถ้าเป็นราคาเดียวกันหรือราคาต่ำกว่าเราก็ไม่อยากใช้สิทธิ ของจริงในตลาดถูกกว่าราคาใช้สิทธิในการซื้อจะใช้สิทธิทำไม"

ส่วน Put Option คือ "สิทธิในการขาย" สินค้าอ้างอิงตามจำนวน ราคา และภายในระยะเวลาที่กำหนด โดยผู้ถือ Put Option จะใช้สิทธิเมื่อราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิในการขาย พูดง่ายๆ ใช้สิทธิแล้วขายได้แพงกว่าของจริงในตลาด เช่น ราคาหุ้น ปตท.อยู่ที่ 250 บาท แต่ราคาใช้สิทธิในการขาย Put Option อยู่ที่ 300 บาท อย่างนี้ผู้ลงทุนก็อยากใช้สิทธิเพราะใช้สิทธิแล้วขายได้ตั้ง 300 บาท

"ยิ่งราคาสินค้าอ้างอิงตก ยิ่งขายได้แพงกว่าราคาสินค้าอ้างอิงมากขึ้นเท่านั้น แสดงว่าราคาสินค้าอ้างอิงยิ่งตก ราคา Put Option ยิ่งขึ้น คนที่ถือ Put Option ไว้มูลค่าของ Put Option ก็จะวิ่งสูงขึ้น สรุปว่า Put Option เราจะใช้สิทธิเมื่อราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิ เพราะใช้สิทธิแล้วจะขายได้แพงกว่าของจริงในตลาดก็อยากจะใช้สิทธิ ถ้าเป็นราคาเดียวกันก็ไม่รู้จะใช้สิทธิไปทำไมให้ยุ่งยาก ยิ่งของจริงในตลาดราคาสูงกว่ายิ่งไม่อยากใช้สิทธิ เพราะของจริงราคาดีอยู่แล้ว"

@ฐานะของออปชั่น

ทั้งนี้ คนที่ซื้อ Call Option ก็จะต้องจับคู่กับคนที่ขาย Call Option ในขณะที่คนที่ซื้อ Put Option ก็ต้องจับคู่กับคนที่ขาย Put Option

โดยคนที่ซื้อ Call Option จะมีฐานะ "ซื้อ" สินค้าอ้างอิง เพราะเขามี "สิทธิซื้อ" สินค้าอ้างอิงในอนาคตที่ราคาใช้สิทธิตามปริมาณที่กำหนดไว้ ส่วนคนที่ขาย Call Option ให้จะมีฐานะ "ขาย" สินค้าอ้างอิง เพราะเขามี "ภาะผูกพันที่ต้องขาย" สินค้าอ้างอิง ถ้าหากผู้ถือ Call Option ทำการใช้สิทธิในการซื้อ

ส่วนคนที่ซื้อ Put Option จะมีฐานะ "ขาย" สินค้าอ้างอิง เพราะเขามี "สิทธิขาย" สินค้าอ้างอิงในอนาคตที่ราคาใช้สิทธิตามปริมาณที่กำหนดไว้ ส่วนคนที่ขาย Put Option ให้จะมีฐานะ "ซื้อ" สินค้าอ้างอิง เพราะว่าเขามี "ภาระผูกพันที่จะต้องซื้อ" สินค้าอ้างอิงถ้าเกิดผู้ที่ซื้อ Put Option มาใช้สิทธิในการขาย

@องค์ประกอบของออปชั่น

ภาคภูมิบอกว่าองค์ประกอบของสัญญาออปชั่น พื้นฐานจะต้องบอกถึง 1)ประเภทของสิทธิ ซึ่งโดยปกติจะแบ่งออปชั่นเป็น 2 ประเภท คือ Call Option(C) กับ Put Option(P) 2)ออปชั่นต้องระบุสินค้าอ้างอิง เพราะออปชั่นก็เป็นอนุพันธ์อย่างหนึ่งที่ไปอิงกับสินค้าอ้างอิง ซึ่งสินค้าที่ไปอ้างอิงได้ก็มีหลายประเภทด้วยกัน เช่น สินค้าทางการเงิน เช่น เอาออปชั่นไปอิงกับดัชนี SET50 ไปอิงกับหุ้นรายตัว ตราสารหนี้ อัตราดอกเบี้ย หรืออัตราแลกเปลี่ยนได้หมด หรือจะไปอิงกับสินค้าโภคภัณฑ์ เช่น ราคาน้ำมัน หรือราคาทองคำ เป็นต้น

3)ราคาใช้สิทธิ หรือที่เรียกว่า "Exercise Price" หรือ "Strike Prise" คือราคาที่จะใช้สิทธิซื้อหรือขายออปชั่นตัวนั้นๆ 4)วันครบกำหนดอายุ เพราะออปชั่นเป็นสัญญาสิทธิที่มีวันหมดอายุ และ 5)มูลค่าของสัญญาว่าของที่จะซื้อหรือขายนี้มีมูลค่าเท่าไร

"โดย SET50 Index Option นี้จะเป็นออปชั่นแบบยุโรป(European Option) ซึ่งผู้ถือออปชั่นจะใช้สิทธิได้ครั้งเดียว ณ วันหมดอายุเท่านั้น"

@มูลค่าที่แท้จริงของออปชั่น

นอกจากนี้ออปชั่นยังแบ่งตามลักษณะมูลค่าที่แท้จริงได้อีก 3 ประเภท คือ

1.In The Money(ITM) หมายความว่า ออปชั่นตัวนั้นใช้สิทธิแล้วเราได้ประโยชน์ ใช้สิทธิแล้วเงินเข้ากระเป๋า

2.At The Money(ATM) คือ ออปชั่นตัวนั้นใช้สิทธิแล้วเสมอตัว ไม่ได้ประโยชน์ ไม่เสียประโยชน์ ไม่กำไร ไม่ขาดทุน

3.Out of The Money (OTM) คือ ออปชั่นตัวนั้นใช้สิทธิแล้วเสียประโยชน์ ใช้สิทธิแล้วเงินออกจากกระเป๋า อย่างนี้อยากใช้สิทธิมั้ย เพราะฉะนั้นปกติคนจะใช้สิทธิต่อเมื่อออปชั่นตัวนั้นเป็น In The Money เท่านั้น

"มีอีก 2 คำคือ Deep In The Money(DITM) คือ ใช้สิทธิแล้วเงินเข้ากระเป๋ามากๆ ใช้สิทธิแล้วกระเป๋าตุงเลย กับ Deep Out The Money(DOTM) คือใช้สิทธิแล้วเสียประโยชน์มากๆ "

ภาคภูมิยังกล่าวอีกว่า สำหรับ Call Option ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงสูงกว่าราคาใช้สิทธิเป็น In The Money เพราะใช้สิทธิแล้วซื้อได้ถูกกว่าของจริงในตลาด ซื้อแล้วได้ประโยชน์ ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงสูงกว่าราคาใช้สิทธิมากๆ คือใช้สิทธิแล้วเงินเข้ากระเป๋ามากเลยก็เป็น Deep In The Money

"ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงกับราคาใช้สิทธิเป็นราคาเดียวกัน ก็ไม่รู้จะใช้สิทธิไปทำไมเป็น At The Money ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิในการซื้อ ของจริงในตลาดถูกกว่าราคาใช้สิทธิจะใช้สิทธิซื้อทำไมเป็น Out of The Money ไม่ใช้สิทธิ ยิ่งราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิมากๆ ก็เป็น Deep Out The Money ไปเลย"

ส่วน Put Option ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิในการขาย ขายได้สูงกว่าของจริงในตลาดอยากจะใช้สิทธิ เพราะฉะนั้นออปชั่นเป็น In The Money ยิ่งราคาสินค้าอ้างอิงต่ำกว่าราคาใช้สิทธิในการขายมากๆ อย่างนี้เป็น Deep In The Money เพราะใช้สิทธิแล้วขายได้แพงกว่าของจริงมากเลย

"ถ้าเป็นราคาเดียวกันจะใช้สิทธิหรือไม่ใช้สิทธิก็ไม่ต่างเป็น At The Money ถ้าราคาสินค้าอ้างอิงแพงกว่าราคาใช้สิทธิในการขาย ก็ไปขายในตลาดเองดีกว่า ไม่อยากใช้สิทธิแบบนี้เป็น Out of The Money ยิ่งราคาสินค้าอ้างอิงสูงกว่าราคาใช้สิทธิในการขายมากๆ แบบนี้เป็น Deep Out of The Money เพราะใช้สิทธิแล้วเสียประโยชน์มาก เพราะฉะนั้นโดยปกติเราจะใช้สิทธิเมื่อออปชั่นเป็น In The Money หรือ Deep In The Money เท่านั้น"

@SET50 Index Option

โดยภาคภูมิ บอกว่า SET50 Index Option คือ ตราสารสิทธิที่ให้สิทธิแก่ผู้ถือในการซื้อหรือขายSET50 Index ในอนาคตในราคาใช้สิทธิ คนที่ซื้อ Call Option ก็จะมีสิทธิซื้อ SET50 Index ในอนาคต คนขาย Call Option ก็จะมีภาระผูกพันในการขาย SET50 Index ในอนาคตถ้าเกิดผู้ที่ถือ Call Option มาใช้สิทธิ

คนที่ซื้อ Put Option จะมีสิทธิในการขาย SET50 Index ในอนาคต ในขณะที่ผู้ขาย Put Option มีภาระผูกพันที่จะต้องซื้อ SET50 Index ในอนาคต ถ้าผู้ที่ถือ Put Option มาใช้สิทธิ

แต่เวลาที่ซื้อขายจริงๆ เราจะเอาดัชนีSET50 Index มาส่งมอบกันไม่ได้ เพราะเป็นการคำนวณดัชนีขึ้นมาไม่เหมือนกับหุ้นรายตัว เพราะฉะนั้นในทางปฏิบัติจะใช้วิธีการชำระผลต่างของกำไรหรือขาดทุนที่เกิดขึ้นแทนที่เรียกว่า Cash Settlement แทนเหมือนกับการซื้อขาย SET50 Index Future ที่ใช้วิธีการนี้เช่นเดียวกัน

@สเปคของ SET50 Index Option

โดยภาคภูมิ บอกว่า SET50 Index Option นี้มีสินค้าอ้างอิงคือ SET50 Index มีลักษณะการใช้สิทธิเป็นแบบ(European Stye) คือใช้สิทธิได้ครั้งเดียว ณ วันหมดอายุ หน่วยของออปชั่นเป็นจุดไม่ใช่เป็นบาท เพราะฉะนั้นจะต้องมีการแปลงหน่วยที่เป็นจุดให้เป็นบาท เรียกว่า "ตัวคูณทวี" ซึ่งทาง TFEX กำหนดว่าSET50 Index Option 1 จุด มีมูลค่าเท่ากับ 200 บาท ถ้าคุณจ่ายค่าพรีเมียม 20 จุด คือจ่ายเงิน 4,000 บาท(=20x200) โดยมูลค่าของสัญญาที่จะซื้อจะขายมูลค่าจริงๆ เป็นเท่าไร ให้เอาSET50 คุณตัวคูณทวี เช่น ถ้าSET50 Index อยู่ที่ 500 จุด แล้วตัวคูณอยู่ที่ 200 มูลค่าของออปชั่นคือ 100,000 บาท(=500 x 200) ไม่ใช่เอาราคาใช้สิทธิมาคูณกับตัวคูณทวี

"การใช้สิทธิได้ ณ วันหมดอายุเท่านั้น เดือนหมดอายุจะมี 4 เดือนหมดอายุให้เลือกลงทุน หมดอายุสิ้นเดือนมี.ค. มิ.ย. ก.ย. และธ.ค. คือหมดอายุทุกๆ ไตรมาสเหมือนกับฟิวเจอร์สที่มีอยู่ในตอนนี้ การซื้อขายก็เหมือนกับฟิวเจอร์สคืออยู่ในตลาด TFEX เปิดก่อนตลาดหุ้น 15 นาที ปิดหลังตลาดหุ้น 15 นาที"

นอกจากนี้ ออปชั่นจะมีเรื่องของราคาใช้สิทธิ ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญมากว่าออปชั่นจะใช้สิทธิในการซื้อหรือขายที่ราคาเท่าไร เนื่องจากตัวออปชั่นไปจดทะเบียนอยู่ในตลาด TFEX เพราะฉะนั้นสัญญาจะต้องเป็นมาตรฐานเดียวกัน โดยทาง TFEX บอกว่า SET50 Index Option ที่มีรุ่นราคาใช้สิทธิต่างกันรุ่นละ 10 จุด สมมติราคาใช้สิทธิที่ 500 จุด ราคาใช้สิทธิรุ่นถัดไปจะไล่ไปที่ 510 จุด 520 จุด ไปเรื่อยๆ และที่มีราคาใช้สิทธิต่ำกว่าก็จะไล่ลงมาที่ 490 จุด 480 จุด ลงไปเรื่อยๆ

โดยในวันแรกที่ SET50 Index Option เข้าซื้อขายเป็นวันแรก 29 ตุลาคม 2550 นี้ จะมีออปชั่นรุ่นที่เป็น At The Money 1 รุ่น แล้วก็เป็นรุ่นที่เป็น In The Money 5 รุ่นไล่ราคาใช้สิทธิไป แล้วก็เป็นรุ่นที่เป็น Out of The Money อีก 5 รุ่นไล่ราคาใช้สิทธิไปเช่นกัน เพราะฉะนั้นจะมี 11 รุ่นราคาใช้สิทธิให้เลือกต่อ 1 เดือนหมดอายุ Call Option มี 4 เดือนหมดอายุ ก็จะมี 44 รุ่น Put Pption อีก 44 รุ่น รวมกันแล้วมี 88 รุ่นให้เลือกลงทุนในวันแรกที่ SET50 Index Option เข้าทำการซื้อขาย

"88 รุ่นไม่พอ เมื่อเวลาผ่านไปดัชนี SET50 เปลี่ยนขยับขึ้นขยับลง ทำให้ออปชั่นรุ่นที่เป็น At The Money เปลี่ยนไป เพราะฉะนั้นเขาจะต้องมีการเติมรุ่นราคาใช้สิทธิใหม่ๆ เข้าไปเพื่อให้เกาะกับรุ่นที่เป็น At The Money ในปัจจุบัน อย่างน้อยต้องมี 5 รุ่นที่เป็น In The Money กับ 5 รุ่นที่เป็น Out of The Money จากรุ่นที่เป็น At The Money ในปัจจุบัน วันแรกเจอแค่ออปชั่น 88 รุ่น แต่หลังจากนั้นอาจจะเพิ่มเป็น 100 รุ่นก็ได้"

โดยค่าพรีเมียมที่ซื้อขายในกระดาน จะมีช่วงห่างของราคาขั้นต่ำ(Tick Size) 0.10 จุด สมมติค่าพรีเมียมตอนนี้อยู่ที่ 20 จุด ราคาต่อไปที่ซื้อขายได้ ขยับที่ละ 0.1 คือ 20.1 20.2 20.3 เป็น 20.15 แบบนี้ไม่ได้ นี่ขยับทีละ 0.1 จุด เหมือนกับฟิวเจอร์ส ส่วนเรื่องของราคาสูงสุด(Ceiling) และราคาต่ำสุด(Floor) หรือช่วงการเปลี่ยนแปลงของราคาสูงสุดแต่ละวัน(Prise Limit)จะคล้ายกับวอร์แรนท์ โดยออปชั่นจะใช้ราคาที่ใช้ชำระราคาประจำวัน(Daily Settlement Price) ในวันทำการก่อนหน้า บวกลบ 30% ของราคาปิดของSET50 Index ในวันทำการก่อนหน้า

ทั้งหมดนี้ คงจะช่วยทำให้ผู้ลงทุนรู้จักกับ SET50 Index Option ได้มากขึ้น

ref: สรวิศ อิ่มบำรุง

                คนที่ลงทุนซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์นั้น  มีวัตถุประสงค์หรือเป้าหมายแตกต่างกันไป   บางคนทำเพื่อความสนุกสนานตื่นเต้น   บางคนลงทุนเพราะหวังว่าจะรวยได้เร็ว   บางคนทำเพื่อหวัง  “ค่ากับข้าวหรือค่าขนม”  บางคนคิดว่าจะลงทุนเพื่อให้มีรายได้ประจำเป็นรายเดือนเพื่อนำมาใช้จ่าย    บางคนลงทุนเพื่อนำมาใช้เครดิตภาษีรายได้    แต่สำหรับผมแล้ว   การลงทุนในหุ้นนั้น   ทำเพื่อชีวิตที่ดีกว่าในวันข้างหน้า   พูดง่าย  ๆ  มันเป็น  “การลงทุนเพื่อชีวิต” 

                การลงทุนเพื่อชีวิตนั้นอย่างน้อยต้องมีลักษณะดังต่อไปนี้

                ข้อแรกก็คือ   เราทำมันอย่างมีสำนึกที่ดีกับการลงทุนซื้อขายหุ้น   เรารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ดีต่อตัวเรา    มันเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อสังคม    มันไม่ใช่การพนันที่จะทำให้ชีวิตของเราตกต่ำลง   แต่การลงทุนในหุ้นนั้น   มันเป็นการสร้างอนาคตที่ดีนั่นคือ   มันสร้างความมั่นคงและความมั่งคั่งโดยการลงทุนในธุรกิจที่ดีและจะเฟื่องฟูต่อไปในอนาคตอันยาวนาน ผ่านการซื้อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์     สิ่งนี้ไม่ต่างไปจากคนที่ก่อร่างสร้างตัวทำธุรกิจด้วยตนเองซึ่งมักจะได้รับการสรรเสริญจากสังคมว่าเป็นคนที่ทำมาหากินและมีความพยายามและความมุ่งมั่นสูง   สรุปอย่างสั้น ๆ  ก็คือ  การลงทุนเพื่อชีวิตนั้น   เราต้องสะสมหุ้นที่ดีเพิ่มขึ้นเรื่อย  ๆ   ในลักษณะที่เหมือนกับว่าเรากำลังทำธุรกิจตามหุ้นที่เราซื้อ   ถ้าเราซื้อหุ้นของบริษัทที่ขายอาหาร   เราก็กำลังทำธุรกิจขายอาหาร  เราซื้อหุ้นของบริษัทที่ขายสินค้าอุปโภคบริโภคประจำวัน   เราก็กำลังทำธุรกิจของร้านนั้น 

                 ข้อสอง   ถ้าจะเป็นการลงทุนเพื่อชีวิต   การลงทุนนั้นจะต้องทำอย่างจริงจัง   การซื้อขายหุ้นอย่างฉาบฉวย   ซื้อหุ้นเฉพาะในช่วงที่  “ตลาดกำลังขึ้น”  หรือซื้อหุ้นโดยไม่ได้มีการศึกษาเป็นอย่างดีย่อมไม่ใช่การลงทุนเพื่อชีวิต    ดังนั้น  ในการลงทุนเพื่อชีวิต   คนที่ทำจะต้องให้เวลาและศึกษาเรื่องของการลงทุนในหุ้นอย่างเป็นเรื่องเป็นราว   จะต้องวิเคราะห์และติดตามธุรกิจของหุ้นที่ลงทุนอย่างใกล้ชิด    ความจริงจังในการลงทุนนั้น   ผมหมายถึงว่า  เราควรจะต้องเรียนรู้หลักการทางธุรกิจพื้นฐานที่จำเป็นต่อการลงทุนด้วยถ้าเราไม่รู้   เช่น   การบัญชีและการเงินพื้นฐาน

                  ข้อสาม  การลงทุนเพื่อชีวิตนั้น   หมายความว่าการลงทุนในหุ้นจะต้องมีสัดส่วนที่มีนัยสำคัญสูงเมื่อเทียบกับทรัพย์สินที่มีสภาพคล่องสูงที่เรามีอยู่    ซึ่งในความเห็นของผมนั้นควรที่จะไม่น้อยกว่า  40-50%  ขึ้นไป   ตัวเลขนี้อาจจะดูว่าค่อนข้างจะสูง   แต่ถ้าคำนึงถึงทรัพย์สินที่เป็นอสังหาริมทรัพย์ที่ไม่มีสภาพคล่องที่เรามักจะมีสัดส่วนมากในความมั่งคั่งของเรา   ผมคิดว่าการลงทุนในหุ้นในระดับดังกล่าวก็ไม่สูงเกินไป

          ข้อสี่   การลงทุนเพื่อชีวิตนั้น   ต้องเป็นการลงทุนที่ต่อเนื่องยาวนาน   ผมคิดว่าถ้าตลอดชีวิตได้ก็ยิ่งดี   แต่ถ้าทำไม่ได้   อย่างน้อยก็จนถึงวันที่เราเกษียณ    นี่เป็นสิ่งที่สำคัญ   เพราะการลงทุนต่อเนื่องยาวนานเป็นปัจจัยสำคัญมากที่สุดอย่างหนึ่งต่อความสำเร็จของการลงทุน     เหตุผลก็คือ   เวลาที่ยาวนานจะช่วยลดความผันผวนของผลตอบแทนการลงทุนลงได้มหาศาล   และที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ   มันช่วย  “ทบต้น”  เงินหรือความมั่งคั่งของเราขึ้นไปอย่างทวีคูณ

                  ข้อห้า   การลงทุนเพื่อชีวิตนั้น  หมายความว่าเพื่อชีวิตในวันข้างหน้าโดยเฉพาะเมื่อเราไม่ได้ทำงานแล้ว   ดังนั้น  ในขณะที่เรายังมีรายได้จากการทำงาน   เราไม่ควรจะถอนการลงทุนออกมาใช้    เงินปันผลที่ได้มาจากการลงทุนในหุ้นจะต้องนำกลับไปซื้อหุ้นไม่มีการนำมาใช้   และไม่ว่าเราจะได้กำไรจากหุ้นเท่าไร  เราก็จะไม่ถอนมาใช้จ่ายหรือ “ให้รางวัลตัวเอง”     เราจะใช้เงินเฉพาะที่มาจากการทำงานเท่านั้น   ว่าที่จริง  สำหรับคนที่พอร์ตการลงทุนยังเล็ก   เขาจำเป็นที่จะต้องกันเงินจากการทำงานมาลงทุนในหุ้นเพิ่มเติมตลอดเวลาที่เขายังมีรายได้ด้วยซ้ำไป

                ข้อหก   การลงทุนเพื่อชีวิตนั้น  แปลว่าหุ้นทุกตัวที่ซื้อลงทุนจะต้องมีความปลอดภัยต่อการ  “ขาดทุนอย่างถาวร”  นั่นคือ  หุ้นจะต้องมี  Margin of Safety  เพียงพอ  ซื้อแล้วโอกาสที่จะขาดทุนในระยะยาวมีน้อยมากเนื่องจากตัวกิจการมีปัจจัยพื้นฐานที่ดีและมีคุณค่าสูงกว่าราคาหุ้นมาก    นอกจากนั้น   เพื่อที่จะรับประกันว่าโอกาสที่เราจะเสียหายจากการลงทุนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย   การลงทุนเพื่อชีวิตจะต้องมีการกระจายความเสี่ยงบ้าง  นั่นก็คือ  เราควรจะต้องถือหุ้นอย่างน้อยสัก  4-5  ตัวโดยเฉลี่ย เพื่อที่ว่า  หากเราวิเคราะห์หรือคาดการณ์ผิดในหุ้นตัวใดตัวหนึ่ง   เราก็ยังไม่เสียหายเนื่องจากยังมีหุ้นที่เราคาดการณ์ได้ถูกต้องอีกหลายตัวที่ทำเงินชดเชยได้

                และทั้งหมดนั้นก็คือ  บางส่วนของกลยุทธ์การลงทุนแบบ  “เพื่อชีวิต”  ที่ผมคิดว่าคนจำนวนมากที่เป็นมนุษย์เงินเดือนสามารถนำไปใช้และจะประสบความสำเร็จได้อย่างน่ามหัศจรรย์

ref: ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร  16  ตุลาคม 2550

ป.ล. ผมก้าวเท้าก้าวที่สองออกไปแล้ว แล้วคุณหล่ะครับ???

                 คนที่คิดจะเป็นนักลงทุนอย่างจริงจังนั้น   ในสมองควรจะหมั่นคิดอย่างสม่ำเสมอถึงเรื่องของไอเดียการลงทุน  ไปไหนมาไหนก็ควรจะหมั่นสังเกตดูกิจกรรมต่าง ๆ  ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับการลงทุน   นี่คือการวิเคราะห์หุ้นในสไตล์ของ Value Investor สมัครเล่นที่ไม่เสียเวลา   ไม่ต้องใช้ความพยายาม  และเป็นธรรมชาติ   แต่ได้ผลดี   ผมอยากเรียกมันว่า   “การวิเคราะห์หุ้นในใจ”   ในบางครั้ง   เราต้องใช้ตัวเลขมาช่วยประกอบในการคิดหรือวิเคราะห์   แต่ตัวเลขทางการเงินนั้น   ถ้าจะคิดกันอย่างถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์เราก็อาจจะต้องนั่งโต๊ะและใช้เครื่องคิดเลขทำเป็นเรื่องเป็นราวแถมต้องรู้จักทฤษฎีหรือสูตรคำนวณต่าง ๆ  ที่ซับซ้อนจนอาจทำให้เราหลงไปกับตัวเลขได้    ดังนั้น    บ่อย  ๆ  ครั้งที่ผมคิดเรื่องการลงทุนในใจ   ผมจึงมักใช้ตัวเลข  “ประมาณ”  ซึ่งทำให้คิดได้ในใจ     และต่อไปนี้คือตัวเลขในใจบางส่วนที่นักลงทุนอาจจะนำไปใช้ได้โดยที่ความถูกต้องของมันเพียงพอสำหรับการลงทุนส่วนตัว

                ตัวเลขแรกที่ผมคิดว่านักลงทุนควรจะต้องรู้และใช้มันเรื่อย ๆ ก็คือ  72    นี่คือตัวเลขมหัศจรรย์ที่จะช่วยให้เรารู้ว่าเราจะมีเงินเป็นสองเท่าเมื่อไรถ้าเรารู้หรือคาดได้ว่าเราจะได้ผลตอบแทนการลงทุนปีละกี่เปอร์เซ็นต์

                   ตัวอย่างเช่น  ถ้าเรามีเงิน  1 ล้านบาท  และเราคิดว่าเราจะได้ผลตอบแทนประมาณปีละ 10%  จากการลงทุนในกองทุนรวมหุ้น   เราก็เอาตัวเลข 72  หารด้วย 10%  ซึ่งจะได้เท่ากับ  7.2    นี่ก็แสดงว่าเงิน 1 ล้านบาทจะเพิ่มเป็น 2 เท่าหรือ 2 ล้านบาทในเวลา 7.2 ปี   โดยที่ในระหว่างนั้น  เราจะต้องไม่ถอนเงินมาใช้และถ้ามีปันผลเราก็ต้องเอาปันผลไปซื้อหน่วยลงทุนเพิ่มด้วย     หรือสมมุติว่าเราไม่ต้องการเสี่ยงลงทุนในหุ้น   เราเอาเงินไปซื้อพันธบัตรรัฐบาลระยะยาวซึ่งให้ดอกเบี้ยปีละ 5%  แบบนี้เราก็คำนวณโดยการเอาเลข 72 ตั้งหารด้วย 5%  ซึ่งจะได้เท่ากับ 14.4  ซึ่งก็แปลว่าเงิน 1 ล้านบาทของเราจะกลายเป็น 2 ล้านบาทจะต้องใช้เวลา 14.4 ปีโดยที่ในระหว่างนั้นเราต้องไม่ถอนเงินมาใช้และเมื่อได้ดอกเบี้ยมาก็ต้องเอาไปซื้อพันธบัตรเพิ่มด้วย

                   ความแตกต่างระหว่างการลงทุนในกองทุนรวมหุ้นกับการลงทุนในพันธบัตรข้างต้นก็คือ   การลงทุนในพันธบัตรนั้น   เราค่อนข้างมั่นใจว่าภายใน 14.4 ปี เราจะมีเงินเป็นสองเท่าหรือ 2 ล้านค่อนข้างแน่นอนเพราะรัฐบาลให้ดอกเบี้ยแน่นอนปีละ 5% ไม่มีความเสี่ยง   แต่ในการลงทุนในกองทุนรวมหุ้นนั้น   เราอาจจะได้ผลตอบแทนต่ำกว่าหรือสูงกว่า 10%  ที่เราคาดก็ได้   แต่โอกาสที่เราจะได้เงินเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าในเวลาประมาณ 7 ปีนั้นก็มีค่อนข้างสูง   เพราะสถิติผลตอบแทนระยะยาวของตลาดหุ้นที่ผ่านมากว่า 30 ปีก็ให้ผลตอบแทนเฉลี่ยประมาณปีละ 10%  และโอกาสที่เงินต้นของเราจะลดลงเมื่อถือกองทุนติดต่อกัน  7  ปีก็มีค่อนข้างน้อยถึงน้อยมาก

                การลงทุนในหุ้นมีความเสี่ยง  ดังนั้น  เราจึงไม่ควรลงทุนในหุ้นทั้งหมด  ควรมีการกระจายการลงทุนไปในทรัพย์สินอย่างอื่นเช่นพันธบัตรด้วย     ทฤษฎีหนึ่งบอกว่า   ถ้าเราอายุยังน้อย   เราจะสามารถเสี่ยงได้มากกว่าคนอายุมาก   เพราะถ้าเราพลาด  เราก็ยังมีเวลาหาเงินเพิ่มเติมได้   สูตรหรือตัวเลขที่จะใช้เพื่อกำหนดเปอร์เซ็นต์การลงทุนในหุ้นแบบ “ประมาณ” นั้น  บอกว่าให้เอา  80 ลบด้วยอายุปัจจุบันก็จะได้เปอร์เซ็นต์การลงทุนในหุ้น

                   ตัวอย่างเช่น   ถ้าเราอายุ  30 ปี  เราก็เอา 80 ลบด้วย 30 ก็จะได้ 50  นั่นก็คือ  เราควรลงทุนในหุ้นคิดเป็น 50% ของเงินทั้งหมดของเรา   แต่ถ้าเราอายุ  50 ปีแล้ว  เราก็ควรลงทุนโดยเอาตัวเลข 80 – 50 คือ  30%  เท่านั้น   และถ้าเราอายุ  80 ปีแล้ว  เราก็เอา 80 ลบด้วย 80 ซึ่งก็คือ  0  นั่นคือ  เราไม่ควรลงทุนในหุ้นเลย

                    สูตร 80 นี้  ดู  ๆ  ก็เหมือนกับมีสมมุติฐานว่าคนเราน่าจะมีอายุที่คาดหวังที่ 80 ปี  คือตั้งไว้ว่าในวันที่เราตาย  เราไม่ควรถือหุ้นเลย  ดังนั้นจึงเอา  80  มาเป็นตัวตั้ง    แต่เราอาจจะดัดแปลงให้เหมาะกับตัวเราได้    เช่นบางคนอาจจะกลัวความเสี่ยงมากกว่าปกติ   อาจจะเอา  60  เป็นตัวตั้ง  คือคิดว่าเมื่อตัวเองเกษียณแล้วก็ไม่อยากจะถือหุ้นอีก   ในกรณีนี้   ถ้าเขาอายุ  30  ปีในปัจจุบัน  เขาก็จะเอา  60 ตั้งลบด้วย 30 ก็จะได้ว่าเขาจะลงทุนในหุ้นเพียง  30%  เท่านั้น                ตัวเลขสุดท้ายที่ผมจะพูดถึงก็คือ  ตัวเลขที่จะดูว่าเราควรจะเข้ามาลงทุนในตลาดหุ้นหรือไม่    หรือดูว่าภาวะตลาดหุ้นโดยทั่วไปแพงหรือถูก   นี่เป็นตัวเลขที่ดูเป็น “ไอเดีย”  คือดูประกอบกับการวิเคราะห์อย่างอื่นด้วย   สูตรนี้เขาบอกว่า   ให้เอาค่า  PE  ของตลาดหุ้นโดยรวม บวกกับ อัตราเงินเฟ้อ   ถ้าได้ตัวเลขเกิน  20  ก็ถือว่าหุ้นโดยทั่วไปราคาแพง  ยิ่งสูงกว่ามากก็ยิ่งแพงมาก  แต่ถ้าต่ำกว่าก็ถือว่าหุ้นถูก  ยิ่งต่ำกว่ามากก็ถือว่าถูกมาก  ซึ่งจะทำให้เรา “เข้าตลาด”  ได้อย่างสบายใจขึ้น   ตัวอย่างเช่นในช่วงปัจจุบัน  ค่า PE  ของตลาดเท่ากับ 12  เท่า  อัตราเงินเฟ้อเท่ากับ 3%  รวมกันเท่ากับ 15 ก็แปลว่าหุ้นถูก     แต่นี่ก็เช่นเดียวกับเรื่องของสัดส่วนการลงทุนในหุ้น    เราอาจจะอนุรักษ์นิยมกว่าปกติ   ดังนั้น  เราอาจจะตั้งว่า  ค่า PE  บวกอัตราเงินเฟ้อที่จะเรียกว่าหุ้นถูกนั้น  จะต้องไม่เกิน  18  หรือ  15  ก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราอนุรักษ์นิยมแค่ไหน

          ทั้งหมดนั้นก็เป็นเพียงตัวอย่างของตัวเลขที่ง่ายและดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่อง  “มหัศจรรย์”  แต่ผมเองคิดว่ามันช่วยให้การ  “คิดในใจ”  ของผมมีประสิทธิภาพขึ้นมาก   และสำหรับผมแล้ว   การ “คิดในใจ”  เป็นเรื่องที่สำคัญกว่าการคิดบนกระดาษหรือหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ถ้าพูดถึงการลงทุน

ref: ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร

คนสมัยก่อนเวลาสอนหรือส่งผ่านความรู้หรือเทคนิควิธีในการใช้ชีวิตให้กับคนอื่นจำนวนมากนั้น   เนื่องจากการบันทึกข้อมูลยังทำได้ยากเพราะยังไม่มีกระดาษหรือวิธีการทันสมัยอื่น   ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีการบอกให้ท่องจำคำพูดทุกคำและให้กล่าวทุกวันเพื่อไม่ให้ลืมหรือข้อมูลความรู้นั้นเพี้ยนไปเวลาที่มีการส่งต่อให้ผู้คนรุ่นต่อ ๆ ไป   ข้อมูลความรู้นั้นบางทีเราเรียกว่า  “คาถา”

คาถาเป็นเรื่องที่สำคัญหรือเป็นหัวใจในการที่จะทำให้คนท่องบ่นสามารถดำรงชีวิตได้ดีหรือต่อสู้กับสิ่งที่จะทำให้ชีวิตมีปัญหาได้   ในเรื่องของการลงทุน   ผมคิดว่าเราควรจะมีคาถาเช่นเดียวกันแม้ว่าเราจะมีความก้าวหน้ามากมายในการส่งต่อและเก็บเทคนิคและข้อมูลเป็นอย่างดีแล้วในปัจจุบัน   เหตุเพราะว่า   บ่อยครั้ง  เวลาอยู่ในสถานการณ์ของการลงทุนซื้อขายหุ้น  ความคิดความอ่านของเราอาจจะเกิดความสับสนได้ง่าย   “คาถาลงทุน” จะช่วยป้องกันไม่ให้เราผิดพลาดและเกิดความเสียหายได้

คาถาลงทุนต่อไปนี้   เป็นบางส่วนที่ผมคิดว่าเราควรที่จะจำไว้ให้ขึ้นใจเพราะผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับ Value Investor ที่มุ่งมั่นในการลงทุนเพื่อความมั่นคงของชีวิต

คาถาข้อหนึ่ง :  การซื้อหุ้นคือการลงทุนทำธุรกิจ    นี่คือสิ่งที่จะต้องท่องไว้ในใจตลอดเวลา   ดังนั้น   เวลาคิดที่จะซื้อหุ้นลงทุน  เราจะต้องคิดเสมอว่า   เราอยากเป็นเจ้าของธุรกิจนั้นหรือเปล่า  และมันก็ไม่ต่างไปจากการที่เราคิดที่จะทำธุรกิจอื่น ๆ  เช่นการเข้าหุ้นเปิดร้านอาหารกับเพื่อนหรือลงทุนเปิดบริษัทรับจ้างเขียนซอฟแวร์หรือสำนักงานบัญชี   อย่าคิดว่าหุ้นเป็นสินค้าที่ซื้อมาขายไปเพื่อหวังกำไรในเวลาสั้น ๆ    ผมคิดว่าถ้าเราปฏิบัติตามคาถาข้อนี้ได้   เราก็เป็น Value Investor ไปแล้วกว่าครึ่ง

คาถาข้อสอง :  มีเหตุผล  อย่าลำเอียง  นี่คือคาถาที่ต้องท่องเวลาจะวิเคราะห์กิจการและหุ้นที่เราสนใจจะซื้อหรือขาย   การมีเหตุผลคือการพิจารณาไตร่ตรองโดยอิงกับความรู้และข้อมูลที่มีหลักฐานที่ถูกต้องไม่ใช่คิดหรือรู้สึกเอง   เราจะต้องคิดว่าเรากำลังมีความลำเอียงซึ่งมักจะเป็นธรรมชาติของคนหรือไม่    ความลำเอียงนั้น มีมากมาย   ถ้าเราเป็นเจ้าของหุ้นอยู่   เราก็มักจะมีแนวโน้มที่จะรักหุ้นหรือกิจการของเรามากกว่าปกติ  ดังนั้น  เราจึงมักจะดูว่ากิจการของเราดีกว่าที่คนอื่นคิด    ถ้าเราใช้สินค้าหรือบริการหนึ่งแล้วเราชอบ  เราก็อาจจะมีความรู้สึกว่ากิจการนั้นดีกว่ากิจการอีกแห่งหนึ่งที่เราไม่ชอบและอาจจะมองข้ามข้อดีอื่น ๆ  ของกิจการนั้นไป    พูดถึงความลำเอียง   ผมคิดว่าเราอาจจะเขียนได้เป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งเพราะมันมีมากและเกิดขึ้นตลอดเวลา  เราเองคงไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงที่จะไม่ลำเอียงได้ทั้งหมด   แต่ทุกครั้งที่คิดวิเคราะห์อะไรก็ตาม  ท่องคาถาไว้ :   อย่าลำเอียง

คาถาข้อสาม :  อย่าเก็งกำไร   เวลาอยู่ในตลาดหุ้น  เรามักจะพบหุ้นที่มีราคาหวือหวาตลอดเวลา   ในบางครั้งเราอาจจะรู้สึกหรือมี “ลางสังหรณ์”  ว่า   เราจะสามารถทำกำไรอย่างง่าย ๆ  ในหุ้นบางตัว  เราคิดว่าเรารู้อะไรบางอย่างและน่าจะสามารถซื้อขายหุ้นบางตัวที่จะทำกำไรให้เราได้งดงามในเวลาอันสั้น  เราทำและเราก็เคยได้กำไร   บางครั้งเราก็พลาด   แต่ทุกครั้ง  เราไม่ได้คิดอย่างละเอียดรอบคอบ   เราเพียงแต่คิดว่าโอกาสกำไรน่าจะสูง   โอกาสขาดทุนน่าจะต่ำกว่า  แต่บางทีเราก็อาจจะไม่รู้ว่า  เวลากำไร  เราได้กำไรน้อย  แต่เวลาขาดทุน  เราอาจจะขาดทุนมาก  ที่เราไม่รู้ก็อาจจะเพราะว่ามันไม่เกิดบ่อย  แต่เวลามันเกิดขึ้น  มันทำให้เราเสียหายหนัก   วิธีแก้ก็คือ :  อย่าเก็งกำไร

คาถาข้อที่สี่ :  อย่าตกใจ   การตกใจทำให้เราขาดเหตุผลและตัดสินใจผิดพลาด   เหตุการณ์ร้อยละกว่าเก้าสิบมักมีผลกระทบต่อกิจการที่เราถือหุ้นอยู่น้อย    เรื่องของซับไพร์มในสหรัฐทำให้ตลาดหุ้นไทยปั่นป่วนแต่จริง ๆ  แล้ว  มันเกี่ยวข้องกับการดำเนินกิจการของบริษัทจดทะเบียนน้อยมาก   แม้แต่วิกฤติการเมืองเช่นการปฏิวัติรัฐประหารก็มักมีผลกระทบระยะยาวต่อหุ้นน้อยมาก  ดังนั้นเรื่องเรื่องอะไรที่ดูน่ากลัวมากและทำให้หุ้นตกรุนแรง  เราต้องไม่ตกใจและเทขายหุ้นในขณะที่ทุกคนกำลังสั่งขาย   รอดูและตรึกตรองต่อไปสักสองสามวันหลังจากนั้นค่อยตัดสินใจ   โอกาสเป็นไปได้สูงว่า  ถ้าเราตัดสินใจขายก็จะขายได้ราคามากกว่าวันแรก  แต่ส่วนใหญ่แล้ว  พอผ่านไปสองสามวันเราก็เลิกคิดที่จะขาย

คาถาข้อที่ห้า :  ต้องเผื่อ Margin Of Safety เสมอ  หรือก็คือ  ทุกครั้งและตลอดเวลาที่ลงทุน  ต้องคิดเสมอว่าถ้าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้น  เราจะเป็นอย่างไร   ดังนั้นเวลาลงทุน  ถ้าเรากู้เงินหรือใช้มาร์จินซื้อหุ้น   เราต้องรู้ว่าเราจะรับได้แค่ไหนถ้าเกิดวิกฤติหุ้นตัวนั้นมีค่าลดลงมากหรือพอร์ตหุ้นทั้งหมดมีค่าลดลงมาก    แน่นอน  โอกาสที่สิ่งเลวร้ายที่สุดจะเกิดขึ้นนั้นมีน้อยมาก  แต่เราจะเสี่ยงไปทำไม   หลาย ๆ คนที่ทำมักมาจากการที่เล็งผลเลิศ  อยากทำกำไรมากและเร็วและคิดว่าโอกาสสำเร็จมีสูง   แต่ความเป็นจริงก็อาจจะไม่ใช่   สิ่งที่เลวร้ายที่สุดอาจจะไม่เกิด   แต่สิ่งที่เลวร้ายพอประมาณก็เกิดขึ้นได้และมีโอกาสเกิดขึ้นมากกว่า   พูดอย่างเปรียบเปรยอาจจะบอกว่า  “ไม่ตายแต่ก็พิการ”   ดังนั้น  การคิดเผื่อความปลอดภัยนั้น   หมายความว่า   เวลาลงทุนซื้อขายหุ้น   ต้องเผื่อว่าถ้าเกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายพอประมาณ  เราจะไม่เสียหายมากเกินไป   เราไม่  “พิการ”

คาถาลงทุนทั้งห้าข้อนั้น   ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เราควรจำจนขึ้นใจถ้าเราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดี    หลายคนอาจจะมีคาถาสำคัญมากกว่าและแตกต่างจากที่ผมเขียน   นี่ก็เหมือนกับคาถาของอาจารย์แต่ละคน   เซียนหุ้นหลายคนอาจจะบอกว่าคาถาของเขาก็คือ  “จงเก็งกำไร”  นั่นก็อาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับบางคน    ผมคงไม่พูดว่าคาถาของใครใช้ได้หรือใช้ไม่ได้   คาถาของผมนั้น   เหมาะกับ  Value Investor  ที่รักความปลอดภัยและต้องการผลตอบแทนที่สมเหตุผล  เทียบประมาณก็คล้าย ๆ  กับศีลห้าที่ใช้สำหรับคนทั่ว ๆ  ไป  ไม่ใช่สำหรับพระหรือนักบวช

ref: ดร. นิเวศน์  เหมวชิรวรากร  18 กันยายน 2550

บทเรียนจาก Anthony Bolton

http://www.sipa.or.th/upload/PRNews/FileUpload/788_8159.pdf

&

http://www.thairath.co.th/news.php?section=technology03c&content=45206

อ่านแล้วก็เหนื่อยใจแทนประเทศไทย เฮ้อ...