☆☆☆ Yuth, To be continued... ☆☆☆

 yakusoku no tsubasa.mp3 -

เพลง 約束の翼 / Yakusoku no tsubasa / ปีกเเห่งคำสัญญา
ร้องโดย : Misia
เนื้อร้อง / ทำนอง : Sasaki Jun

最初の約束 君の笑顔を 忘れない
saisho no yakusoku kimi no egao wo wasurenai
สัญญาอย่างเเรก จะไม่ลืมรอยยิ้มของเธอ

選んだ旅路の中で きっと思い出すから
eranda tabiji no nakade kitto omoidasukara
ในระหว่างเดินทาง จะคิดถึงอย่างเเน่นอน

振りほどいた腕も 求め伸ばした手も 全ては同じ想いからで
furuhodo ita ude mo motome nobashita te mo
subete wa onaji omoi karade
เเขนที่เเกว่งไกว่ มือที่เรียวยาว ทั้งหมดคือความทรงจำเดียวกัน

迷いながらも夢 今なら分かるかも 切なさを超えて あの空へ
moyoi nagaramo yume imanara wakaru kamo setsunasa
wo koete anosora e
ทั้งรัก ทั้งหลง ตอนนี้เข้าใจเเล้ว ข้ามผ่านความโศกเศร้า ไปสู่ท้องฟ้านั้น

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

守りたいものがあるなら 人は強くなれるから
mamoritai mono ga aru nara hito wa tsuyoku nareru kara
หากมีสิ่งที่อยากปกป้อง คนเราต้องกล้า้เเกร่งขึ้นมา

この愛という果てしない空を行くのさ
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

最後の約束 選んだ道を悔やまない
saigo no yakusoku eranda michi wo kuyamanai
สัญญาสุดท้ายนี้ อย่าไปเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมา

眩しい光の中で きっとまた会えるから
mabushii hikari no nakade kitto mata aerukara
ภายใต้เเสงอันเจิดจ้า เราคงได้พบกันอีกเเน่นอน

仰ぎ見るこの空 君がいる場所へと どこかで辿り着けるだろう
aogi miru konosora kimi ga iru basho eto dokokade
tadori tukeru darou
จากฟ้าที่มองอยู่นี้ จะปีนป่ายไปให้ถึง ยังดินเเดนที่คุณอยู่

迷いながらも愛 今なら分かるから 切なさを愛しさに変えて
mayoi nagaramo ai imanara wakarukara setsunasa wo
hitoshisa ni kaete
ทั้งรัก ทั้งหลง ตอนนี้เข้าใจเเล้ว เปลี่ยนความเศร้าโศก เป็นความรัก

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

叶えたいものがあるなら 人は辿り着けるから
kanaetai mono ga aru nara hito wa tadori tukeru kara
หากมีสิ่งที่อยากให้สมหวัง คนเราก็จะต้องดิ้นรน

この愛という果てしない空を行く
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

錆付くドア 押し開けてる
sabi tuku doa oshiaheteru
เคาะเปิดประตูที่มีสนิมเกาะ

旅立つこと ためらうたび
tabidatsu koto tamera utabi
เริ่มเดินทางทุกครั้ง ก็ยังลังเลใจ

人は忘れていくよ かけがえのない愛と夢を
hito wa wasurete ikuyo kakegae no nai ai to yume wo
คนเราอาจจะลืม ความรัก เเละ ความฝันที่ทดเเทนกันไม่ได้

風が吹いていく この翼広げて 飛び立っていく
kaze ga fuiteiku kono tsubasa hirogete tobi tatte iku
กางปีกนี้ แผ่วผ่านตามสายลม โบยบินไป

守りたいものがあるなら 人は強くなれるから
mamoritai mono ga aru nara hito wa tsuyoku nareru kara
หากมีสิ่งที่อยากปกป้อง คนเราต้องกล้า้เเกร่งขึ้นมา

この愛という果てしない空を行くのさ
kono ai toiu hateshinai sora wo yuku nosa
ไปยังท้องฟ้า อันมีรัก ที่ไม่สิ้นสุด

We can reach it and go. If we dream it,
we can fly to the destination.
เราทำได้ หากเราฝัน ไปยังเป้าหมายนั้น

ถ้าคุณรู้สึกว่าความสำเร็จเป็นเรื่องยาก...ลืมความสำเร็จไปได้เลย คุณคงเป็นส่วนหนึ่งของสังคมผู้ไม่ประสบความสำเร็จ 

ผมได้ข้อคิดในเรื่องความ แตกต่าง ระหว่างเรื่องที่ ยุ่ง กับ เรื่องที่ ยาก เมื่อกว่า 25 ปีที่แล้ว ครั้งที่ได้คุยกับ ดร.ชัชวิน เจริญรัชต์ภาคย์ เพื่อนสนิทของผม เมื่อครั้งดอกเตอร์กำลังทำปริญญาเอกอยู่ที่สถาบัน MIT ดอกเตอร์พยายามอธิบายให้ผมฟังถึงวิทยานิพนธ์ของท่าน ที่เกี่ยวกับการคำนวณระดับเทพ ที่จะต้องไม่มีใครในโลกนี้เคยหยั่งถึงมาก่อน (ถึงจะคู่ควรกับผลงานในระดับสถาบันที่ท่านกำลังศึกษาอยู่) แน่นอนที่สุด การบรรลุถึงศาสตร์ของทฤษฎีการคำนวณใหม่ชิ้นนี้ คือ เป้าหมายและความสำเร็จของท่าน และแน่นอนที่สุด ไกลเกินสติปัญญาของเพื่อนนักเรียนตั้งแต่ชั้น ป.1 อย่างผมจะเข้าใจ  

ผมเพียงได้แต่พูดกับท่านว่า “ ยาก ตาย_ _!” แต่ ดอกเตอร์ก็วิเคราะห์สถานการณ์ของตนเองเสร็จ แล้วท่านก็บอกผมว่า "ไม่ยาก...แต่ยุ่งมากหน่อยเท่านั้นเอง" ผมฟังแล้วก็อึ้งไปกว่า 10 ปี  กว่าจะเข้าใจที่ ดอกเตอร์บอกผมไว้วันนั้น (ฟังรู้เรื่องกับฟังแล้วเข้าใจ จึงไม่เหมือนกัน  ไม่เชื่อลองถามคนสูบบุหรี่ดูซิครับ)

สำหรับผู้ที่ประสบความสำเร็จแล้วนั้น จินตภาพของทิศทาง เป้าหมาย และ วิธีการชัดเจนมาก  ความชัดเจนนี้นำไปสู่ภาวะการเป็นผู้นำที่มีคำตอบในการปฏิบัติการ และมีคำตอบในปัญหาทุกปัญหาที่จะดึงการปฏิบัติการกลับสู่ทิศทาง สู่เป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพ  ซึ่งทำให้การทำงานภายใต้ภาวะผู้นำที่ชัดเจนนี้ประสบความสำเร็จ เราอาจจะเรียกความสามารถนี้ว่า วิสัยทัศน์ ที่นำไปสู่การตัดสินใจสร้างกลยุทธ์ที่ตรงประเด็น กระจายความรับผิดชอบ วัดผลได้อย่างมีประสิทธิภาพก็ว่าได้

ผู้นำขององค์กรที่ไม่มีจินตภาพของเป้าหมาย จึงขาดคำตอบที่จะนำไปสู่การปฏิบัติการ เพื่อให้ Brand เดินทางไปสู่ความสำเร็จ

ในภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อที่จะขายสินค้าและบริการให้แก่ผู้บริโภคที่ฉลาดมากขึ้น ความชัดเจนในหนทางสู่ความสำเร็จจึงเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง  วิทยาการทางข่าวสารสมัยใหม่ สามารถสร้างโอกาสให้ความสำเร็จเกิดขึ้นกับผู้ที่มีศักยภาพได้อย่างรวดเร็วเท่าๆ กับสามารถสร้างความล้มเหลวให้แก่ผู้ประกอบการที่หมดสมรรถภาพเช่นกัน  ผมมีข้อสังเกตที่เกี่ยวกับคุณสมบัติที่มักจะมีอยู่ในผู้ที่ประสบความสำเร็จอยู่ 3 ประการ คือ

1. การมองความสำเร็จไม่ให้เป็นเรื่องยากนั้น อยู่ที่การตั้ง ทัศนคติ เป็นหัวใจแรกที่สำคัญ  ถ้าเราเบื่อ  กลัว (กับความลำบากยุ่งยาก) กับปัญหา จินตภาพสู่ความสำเร็จของเราจะเต็มไปด้วยเหตุผลของความยากลำบาก สับสน วุ่นวาย ในการแก้ปัญหา และในที่สุดไม่เกิดประสิทธิภาพในการตัดสินใจ จึงนำไปสู่การเดินที่สับสน ไม่กล้าตัดสินใจ research ทำแล้วทำอีก มุมมองและทัศนคติในทางบวกจะทำให้เรามีพลังทางความคิด การสร้างสรรค์เชิงวิเคราะห์ พลังในการมองและการฟัง ที่จะสามารถจับโอกาสดีๆ ที่อยู่รอบตัวเรา ซึ่งในที่สุดนำมาด้วยการเลือกรับรู้ รับฟัง ในสิ่งที่จะประกอบขึ้นเป็นแผนงานที่แข็งแรง

2. ความสามารถที่จะเผชิญหน้าปัญหาและตั้งคำถามแบบเด็กๆ Einstein พูดไว้ว่า “ผมเพียงแต่สามารถคิด และถามได้แบบเด็กๆ เท่านั้นเอง”  การถามคำถามง่ายๆ เพื่อให้ได้คำตอบง่ายๆ  กลับสร้างความชัดเจนให้กับสถานการณ์ ซึ่งหลายคำถามดู basic จนน่าตกใจ แต่ขาดไปในการประชุมสำคัญๆ ผมหาข้อยุติในที่ประชุมที่พยายามถกเถียงกันอย่างชาญฉลาด แต่กลับหาข้อสรุปที่ลงตัวไม่ได้  ด้วยการเพียงแค่ถามคำถาม

คำถามที่ว่า จะเอาอะไร จะไปไหน ต้องการอะไรที่จะทำให้มันสำเร็จ บางครั้งผมถามว่า "ที่พูดมาทั้งหมดนี้ หมายความว่าอย่างไร" บางครั้งการทำท่าเป็นนักวิชาการ การคลั่งไคล้ในการวิเคราะห์ สร้างความพิการทางความคิดและการตัดสินใจ ในการทำให้ทุกองค์ประกอบในบริษัทเป็นเรื่องง่ายๆ เป็นวิธีของมืออาชีพ ซึ่งเป็นการสร้างความชัดเจนในการเดินไปข้างหน้าอย่างมีประสิทธิภาพ  less is more ในขณะที่ more is less effective

3. การตัดสินใจที่ต้องระวังความโลภของตนเอง การไปถึงเป้าหมายอาศัยมิติขององค์ประกอบหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความพร้อมของธุรกิจ การยอมรับจากผู้บริโภค งบประมาณที่เหมาะสม  จังหวะทางธุรกิจที่ลงตัว และอีกมากมาย ฉะนั้นความเข้าใจในองค์ประกอบของธุรกิจที่ชัดเจน รวมถึงความเข้าใจในความสำคัญที่ไม่เท่ากันขององค์ประกอบนั้นๆ ความเข้าใจในข้อดีและข้อเสีย  จุดอ่อน จุดแข็ง  ทางเลือกและการตัดสินใจจึงเป็นเรื่องสำคัญ 

หลายคนไม่ตัดสินใจ เพราะรักพี่ เสียดายน้อง หลายคนโลภที่จะใช้กลยุทธ์อย่างเดียวแต่ได้ผลเลิศทุกๆ ด้าน  "เป็นไปไม่ได้" และไม่ใช่หนทางของผู้ที่ประสบความสำเร็จ ทุกอย่างมีกลยุทธ์  ผู้ประสบความสำเร็จจึงมีความเข้าใจแบบ 3 มิติ คิดแบบบันไดขึ้นสู่ยอดเขาแห่งความสำเร็จ วางกลยุทธ์ง่ายๆ ชัดเจน ทีละขั้น แบ่งการปฏิบัติที่มีประสิทธิภาพ วัดผล และประสบความสำเร็จอย่างมั่นคง "โลภมาก ลาภหาย"

ความสามารถในการมองมิติของแผนงานทั้งการปฏิบัติการ  ขั้นตอน และ ระดับความสำคัญ รวมถึงช่วงเวลาก่อนและหลังที่เหมาะสม เป็นเรื่องสำคัญพื้นฐานในการปฏิบัติการ และนำไปสู่การตัดสินใจอย่างมีประสิทธิภาพ ในที่สุดความสำเร็จมีเพียงคำถามง่ายๆ ที่สำคัญอยู่ไม่กี่ข้อเท่านั้นเอง

- Business Model ไหน ที่เราได้เปรียบในการแข่งขัน
- เราต้องการอะไร (ในธุรกิจของเรา) เพื่อไปถึงเป้าหมาย
- ผู้บริโภคจะรู้สึกอย่างไร
- กลยุทธ์ไหนถึงตัวผู้บริโภคได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
- Brand เราต้อง Behave อย่างไร

แน่นอนที่สุด จะมีคำถามยุ่งๆ อีกหลายคำถามในคำถามหลักแต่ละข้อ  แต่คำถามนั้นก็ควรเป็นคำถามง่ายๆ ตรงประเด็น ซึ่งไม่เคยยากเกินกว่า common sense ของนักการตลาดที่ ได้มาตรฐาน ทั่วไปจะตอบได้  ซึ่งไม่ควรเสียเวลา เงินทอง และโอกาสทางธุรกิจลงในการหาคำตอบที่ไม่ใช่หัวใจของความสำเร็จ และทำให้สับสนวุ่นวายไป โดยขาดการชักนำให้เข้าประเด็นของผู้นำที่มีจินตภาพ

ถ้าจินตภาพนั้นชัดเจนแล้ว แผนที่จะปฏิบัติการก็จะมีเป้าหมายที่ง่าย และตรงประเด็น แน่นอนความสำเร็จนั้นอาจจะยุ่ง แต่คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป  (สาธุ ดอกเตอร์ ที่ให้ความเข้าใจนี้กับผม)

ref: http://newsroom.bangkokbiznews.com/comment.php?id=2240&user=chaipranin

                Value Investor  จำนวนมากหรือน่าจะเป็นส่วนใหญ่  ชอบที่จะซื้อหุ้นที่มีราคาถูกมาก   โดยที่คุณภาพของธุรกิจเป็นตัวรอง  การลงทุนแบบนี้คือการลงทุนในสไตล์แบบเกรแฮมหรือที่บัฟเฟตต์เรียกว่าลงทุนแบบ  “หุ้นก้นบุหรี่”  แนวคิดก็คือ  ถ้าหุ้นมีราคาถูกมาก  โอกาสที่หุ้นจะปรับตัวสูงขึ้นมากก็เป็นไปได้ง่าย   และเมื่อหุ้นปรับตัวขึ้นไปแล้ว  เราก็สามารถขายทำกำไรและนำเงินไปลงทุนในหุ้นก้นบุหรี่ตัวต่อไป   การลงทุนแบบนี้บางทีเราก็รู้สึกว่าสามารถทำกำไรได้มากและเร็วกว่าการลงทุนในสไตล์แบบบัฟเฟตต์ที่เน้นลงทุนในหุ้นคุณภาพดีและถือไว้ให้นานที่สุด  เหตุผลก็คือ   เราคิดว่าเราสามารถ  “เล่นรอบ”  กับหุ้นก้นบุหรี่ได้  ในขณะที่หุ้นที่มีคุณภาพทางธุรกิจดีมากนั้น  ราคาก็มักจะแพงหรือไม่ถูกมาก   การปรับตัวของราคาหุ้นก็มักจะไปอย่างช้า ๆ  หรือถ้าเร็วเราก็มักจะกลัวและต้องขายหุ้นทิ้งไปเสียก่อน  สรุปแล้ว  เรารู้สึกว่า  ประเด็นของคุณภาพของกิจการไม่ใช่เรื่องใหญ่   ราคาหุ้นต่างหากที่เป็นตัวตัดสินใจซื้อหุ้นของเรา

                ประเด็นว่าเราควรซื้อหุ้นแบบไหนหรือการลงทุนสไตล์ไหนดีกว่ากันนี้    ชาร์ลี  มังเกอร์  หุ้นส่วนและเพื่อนซี้ของบัฟเฟตต์  ได้ให้กฎการลงทุนที่เป็นเหมือนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่  3 ข้อ สำหรับการลงทุน  และบทเรียนนี้   ว่าที่จริง  เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าบัฟเฟตต์ได้เรียนรู้จากชาร์ลีและนำมาใช้ปฏิบัติในการลงทุนของตนเองมาจนถึงปัจจุบันจนคนทั่วไปรับรู้กันว่านี่คือสไตล์การลงทุนแบบบัฟเฟตต์  บทเรียน 3 ข้อของชาร์ลีก็คือ

                1)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                2)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                3)   ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น  เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

                ความหมายก็คือ   สำหรับชาร์ลีแล้ว   เขาคิดว่า  คุณภาพของธุรกิจสำคัญกว่าเรื่องของราคา   แน่นอน  ราคานั้นต้องไม่แพงแต่ไม่จำเป็นต้องถูก เพราะบางทีกิจการที่ดีมากนั้น  โอกาสที่จะได้หุ้นราคาถูกอาจจะไม่มีหรือถ้ามีก็มักจะเกิดขึ้นชั่วคราวในช่วงที่บริษัทมีปัญหาร้ายแรงบางอย่าง  ซึ่งถ้าปัญหานั้นสามารถแก้ไขได้  นั่นก็จะเป็นโอกาสทองที่เราจะได้ซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาถูกและนี่ก็คือสิ่งที่บัฟเฟตต์ทำตลอดมาเมื่อมีโอกาส     ชาร์ลีเชื่อว่า การซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาที่เหมาะสมนั้น   ดีกว่าการซื้อหุ้นของกิจการพื้น ๆ  ในราคาที่ถูกมาก  เพราะหุ้นประเภทหลังนั้น  ถึงจะสามารถสร้างผลตอบแทนได้  แต่ก็มักจะไปไม่ได้มาก  เพราะศักยภาพของธุรกิจมักมีจำกัด  ยิ่งถือไว้นานก็ยิ่งเสียโอกาสที่เงินจะเติบโตขึ้น  แม้ว่าหุ้นจะราคาถูก  แต่มันก็อาจจะถูกอยู่นั่นเอง

          ในประเด็นเดียวกันนี้   บัฟเฟตต์เองก็เคยพูดไว้ว่า  “เป้าหมายของคุณในฐานะของนักลงทุนก็คือ  คุณควรซื้อหุ้น  ในราคาที่สมเหตุผล  เพื่อเข้าเป็นหุ้นส่วนของธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย  ที่มีกำไรและผลกำไรจะต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอนและอย่างมีนัยสำคัญในช่วง 5,  10  และ 20 ปีจากวันนี้”

          คำพูดของบัฟเฟตต์สอดคล้องกับบทเรียนของชาร์ลีที่ว่า   เราควรซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่  ซึ่งในความหมายของบัฟเฟตต์ก็คือ  ควรเป็นกิจการที่เข้าใจได้ง่าย   กำไรต้องเติบโต  อย่างแน่นอน  และเติบโตต่อเนื่องเป็นเวลานาน  ส่วนราคาหุ้นนั้น  จะต้องมีราคาที่เหมาะสม

                จากการติดตามธุรกิจที่บัฟเฟตต์และชาร์ลีลงทุนนั้น   เราพบว่า   กิจการที่  “ยิ่งใหญ่” ในความเห็นของทั้งสองคนนั้นมักจะมีคุณสมบัติเพิ่มขึ้นมาอีก 3 – 4  ข้อ  ที่ชัดเจนก็คือ  ธุรกิจจะมีสิ่งที่เรียกว่า   “ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่ยั่งยืน”  เมื่อเทียบกับคู่แข่ง  ซึ่งมักจะมาจากการที่เป็นผู้ผลิตสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าที่โดดเด่นระดับโลก   ต้องมีผู้บริหารที่ดี   ถ้ามองที่ตัวเลขงบการเงิน  เราก็มักจะพบว่า  กิจการที่เขาลงทุนมักจะมีผลการดำเนินงานที่สม่ำเสมอ   ผลกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นที่ค่อนข้างสูง  อย่างน้อยน่าจะ 15% ขึ้นไป    ธุรกิจมักจะไม่ค่อยต้องลงทุนมากนักเวลายอดขายเพิ่มขึ้น   พูดง่าย  ๆ  ธุรกิจต้องไม่เพิ่มทุน   ว่าที่จริงกิจการที่บัฟเฟตต์ลงทุนนั้นมักจะ “คืนทุน”  คือบริษัทมักจะซื้อหุ้นคืนทำให้จำนวนหุ้นน้อยลงและกำไรต่อหุ้นสูงขึ้น

                ทั้งหมดนั้นก็คือ  บทเรียนของชาร์ลี มังเกอร์  ซึ่งไม่ใช่นัก  “นักคิด-นักลงทุน”  อย่าง เบน เกรแฮม  หรือ  ฟิลิปส์  ฟิสเชอร์ ที่บัฟเฟตต์ยอมรับนับถือเป็นอาจารย์   แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า  ชาร์ลี มังเกอร์  คืออีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อความคิดในการลงทุนของบัฟเฟตต์อย่างลึกซึ้ง  และอาจจะพูดได้ว่า  เป็นผู้ที่มีส่วนสำคัญที่สุดในการปรับสไตล์การลงทุนของบัฟเฟตต์จากแนวทางของเกรแฮมมาเป็นแนวของบัฟเฟตต์ดังที่เป็นอยู่ในวันนี้

                สำหรับ  Value Investor  ในเมืองไทยนั้น   วิวัฒนาการการลงทุนแบบเน้นคุณค่าของเรายังเป็นเรื่องใหม่   คงจะยังไม่ได้สามารถบอกได้ว่าสไตล์การลงทุนแบบไหนจะให้ผลตอบแทนที่ดีที่สุด   นักลงทุนแต่ละคนคงจะต้องเลือกกันเองและเรียนรู้เองว่าตนเองทำได้ดีในสไตล์ไหน    ที่สำคัญก็คือ  เราควรจะต้องตรวจสอบตลอดเวลาว่าสถานการณ์การลงทุนในบ้านเราเป็นอย่างไร   เราจะต้องสามารถปรับเปลี่ยนได้…อย่างช้า ๆ   และนั่นคือแนวทางที่ถูกต้องของ  Value Investor  แม้ในระดับโลก

ผู้แต่ง: ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร  8 มกราคม 2551